भेडाको उनजस्तो..... एउटा कथाको खोजीमा ......

अन्त्यमा ! ~ Together for Tourism ~

2011-01-14T21:44:00.000-08:00

धेरै पछि ब्लगलाई जुन उद्धेश्यका साथ सुरु भएको थियो, त्यों नेपाल पर्यटन बर्ष २०११ को औपचारिक सुरुवातबाट पूरा भएको ठानेको छु ! साथै यही मेसोमा, ब्लगरको आफ्नै ब्याकग्राउंडमाँ केही फरक पर्दा समेत खोजेको कथामा नयापन दिन नसकिने हुदो हो ! त्यही मानेमा यो ब्लगको पहिलो अंक फेरी राख्दै बिदा हुन्छु !

.......................

नयाँ बाटो ।

नेपाल हामीले तेती घुमेकै रहेन छौ, बिशेष गरी काम नपरी त हामी घर बाट बाहिर नै निक्लदैनौ । हो, यो मेरो आफ्नै अनुभव हो रसुवाको बसाईको क्रममा ।र पर्यटनबिद् कर्ण शाक्यको पुस्तक सकारात्मक सोचले पनि मलाई एक्कासी प्रभावित् गर्न खोजी रहेको छ ।

नेपालको पर्यटनको तेस्रो गन्तब्यमा रहेको लाङ्टाङ् क्षेत्रको बारेमा केहि लेख्नको लागि नै यो ब्लग समर्पित छ । तर मलाई भने त्यो क्षेत्रको बारेमा धेरै केहि थाहा छैन ।

तर यदि सम्भव भो भने र इन्टरनेटको पहुच पुगो भने लाङ्टाङ्को बेसक्याम्प स्याफ्रुबेसीबाट म सुचना बाडन बत्तिने नै छु । कुनै दिन, गोसाईकुण्ड पुग्ने चाहना मेरो बाडनलाई पनि आतुर छु । तर यो ब्लग् भने हेर्दै गर्नुहोला नि । र त्यो गोसाइकुण्डको यात्राबारेको चर्चित बृत्तचित्र भेडाको उनजस्तो एउटाको गीतको खोजीमा बाट यो ब्लग् प्रभावित हुनसक्ने पनि पाठकहरुलाई जानकारी गर्छु ! -Sunday, December 31, 2006

राराको सहारा !

2010-03-14T09:50:00.000-07:00

कही उत्कृष्ठ तस्बीर खोज्दै जादा संघर्ष गर्दै जादा मिठो ताजा राराको लिंक भेटियो ! धन्यवाद फोटोको लागी संघर्ष सर !

हैप्पी न्यू इयर २०१० !

2010-01-04T21:39:00.000-08:00

सुरु हुदै लांगटांगको सीजन

2009-09-25T19:20:00.000-07:00

अपडेट लाङ्टाङ् !

2009-09-07T03:34:00.000-07:00

धेरै पछि लाङ्टाङ् अपडेट गर्दा सम्योगले एक साथीको साउने झरिको रमाईलो यात्राको तस्बिर ढिलो हात लाग्यो । कमसेकम बादलु घुम्टो ओडेर हिमाल न्यानो हुदै गर्दाको तस्बिर पनि सम्योगले नै खिचेको होला कि भन्ने भान भैरहेको छ मलाई ! बर्षातको मौसम कहा खुल्छ त आकास यसरी ! अनि हिमाल नहेरी फर्किनु पर्यो भने यात्राको थकान हटाउन कम गारो हुन्छ त ?

केन्जिङ कै कुरा !

2009-05-23T06:55:00.000-07:00

केही समय अघी साथी नारायण पुगेर आएपछी उनकै क्यामराले खिचेको यो तस्बिरमा देखिएको हिमलहर देख्दा लाग्यो , अझै मौसम त हिमाल र हिउहरुकै छ कि जस्तो ! देशले नयाँ नेपाल खोज्दै गर्दा यो उपत्यका छेउ एकछिन उभिने लोभ पो लागो त बा !

चैनपुरको चिनो !

2009-05-22T04:27:00.000-07:00

एकदम हितैशी मित्र दिपक ओली बझाङको सदरमुकाम चैनपुरमा बसेर गोरखापत्रका भित्री पेजहरुमा चम्किरहेका छन । राजनीति भित्रको तातो सडकको बिरोध प्रदर्शन हुने ठाउँबाट अली टाढा पुगेपछी उनले मेरो ब्लग हेरी सके पछी पठाएको यो फोटो के मेरो ब्लगमा बझाङको मिठो याद गर्दै अनी सेती नदी र बाहुली नदीको सँगम सम्झदै बझाङ पुग्न तपाई र मलाई निम्तो दिदैन र !

Trekking in Lang Tang

2009-04-12T09:30:00.000-07:00

Henry Antochow, Poland
Henryk's Notes Tuesday, June 5, 2007 at 10:49pm

The most important point of my visit in Nepal was left for the last.Having come to Nepal I had no clue where to go in the mountains - all I knew I wanted to reach as high as possible and what's even more important wanted to experience Nepali culture in its natural habitat - Being here for some time I learned that there are still some virgin places but to go there one has to get a permit that costs a couple of hundred of US - this was of course beyond my budget...:)

There are three popular places in Nepal where people usually go trekking - that is Everest, Annapurna and Lang Tang - First two are famous but at the same time commercialized to the limits (ex. thermos of boiling water = 300 rupees)I decided on Lang Tang, funnily enough I met an old friend from Hyderabad - Mikko who was also going to do the same trek. Me, him and his friend Andree went together. The guidebook says the trek takes about 8 days, the highest point of it is 5000m high hill called Tchhori (here Im not sure about spelling :))

We left Kathmandu early morning to arrive at a village called Saybru at 4pm located at 1460m above sea level. The road was pretty good for the first 3hrs then the tar was over and for the remaining time only stones...:) that made us tired so after short walk we went to bed. The next day got up early and after breakfast set out for our journey... The path was pretty easy and I soon left my guys behind, after some time I met some local Nepalis going the same way and joined them as their pace suited mine. Around noon arrived at the place where we supposed to finish our trek for that day - I waited for my guys and told them that I wanted to go further as I did not have enough for that day...:) That's when we decided to split.

Along with my new Nepali friends decided to go all the way to a village called Langtang (3400m) a place that finishes second day of trekking and after 11hrs of walking, little after 9pm we made it but it was so dark that for the last hour we had use torchlights. When we got there I was so exhausted but at the same time happy - Only later one of the local guys told us we walked 32km :)

Next day 2hr walk from Langtang village to Kyangiin Gompa (3900m)- we took a rest for a couple of hours and went to see a glacier - it was all to get acclimatised to the altitude at which I was - surprisingly I did not have a slightness problem with my health. I the village I met a local guy who offered to walk with me to the mountain top for a small charge.

The next day to have a good view on the surrounding mountains we got up at 4:30 and after small breakfast left an hour later. The walk was pretty steep additionally to that when my guide went to release I walked by myself and confused the way :) after 30mins saw him much higher above me and to catch up with him had to climb really really steep hill - that taught me a lesson to stay close... We continued the walk and after exactly 3hrs and 20 mins reached the top - The guide told me I set a new record for foreigners as normally this route takes 5-6hrs...:) We stayed on the top for about one hour admiring beautiful views and took and easier and longer way down - Only then I started feeling the consequences of my fast ascend - I had a mild headache and fever but that didn't stop me from walking and after a couple of hours everything was fine. When I reached the village we came from I met my friends and after a quick chat I continued my way downhill. I spent the night at the same place as the second day and morning the forth day went all the way back to the place where the trek started. There met one of the Nepalis whom I traveled with and stayed at place owned by Tibetan woman - she told me her story how she her mother and a porter traveled through the mounties in 1959 running away from Chinese invasion...

लाङ्टाङको तयारीमा मित ज्यु !

2009-03-09T23:58:00.000-07:00

धेरै पछी मितको ईमेल आयो कि अब २-३ दिन लाङटाङ नगई भएन , आन्तरीक पर्यटक हुनु पर्‍यो भनेर ! ओहो यो नेपाल हाम्रै त हो नि , जहाँ जतिखेर घुमे पनि फ्री ! तराई बन्दले गर्दा पनि आन्तरीक पर्यटकको लर्को अब हिमाल तिर हिडने त होइन ?
५ दिनमा ५ हजार खर्च गरेर हिमाल हेर्न पाइने यो सस्तो लामटाङ रुट छ भन्ने थाहा पाउनु भो भने बिदेशी भन्दा नेपाली पर्यटक नै बढी हुन के बेर ?

ग्लेसिएर पग्लिदै !

2009-03-04T02:01:00.000-08:00

लाङ्टाङ खोलाको मुहान यो हिमताल सुक्यो भने चाँही पक्कै पनि ग्लोबल वार्मिङको असर पर्‍यो भन्ने नै होला । समुद्र नभएपनी भएको त्यही खोला नाला र कुलेखानीहरु धेरै सुके भने फेरी उही त हो नि लोड्सेडिङ शत प्रतिशत नै । २०० औ ब्लग पोस्ट पढनु भएकोमा धन्यवाद !

फर्कदै लाङ्टाङतिर !

2009-02-27T02:24:00.000-08:00

लाङ्टाङ पुग्नु अघी यात्रामा भेटिने साना नानीहरुको आँखाले पनि हामी कती पिछडिएका छौ भन्ने बोध गराईरहेको हुन्छ । हिमाल जस्तो अबोध र चन्चल अनी स्वच्छ मन शायद यिनै बालकहरुको नै होला । लाङ्टाङ खोलाको सुशेलिमा हिमाल जाने सिजन मार्च अप्रिल सुरु हुने प्रतिक्षामा कतै बिदेशीको लस्करमा कतै तपाईं पनि त हुनुहुन्न ?

केन्जिङको कथा खोज्दै !

2008-12-06T07:57:00.000-08:00

लाङ्टाङ पदयात्राको रमाइलो गन्तब्यमा रहेको केन्जिङबारे केही लेख्नु अघी नै भनु - एक जना शुभचिन्तकले यो ब्लगको शिर्षकको मौलिकता नभएको र कथाको ठाउमा गन्तब्य हुनु पर्‍यो भन्ने सुझाव रहेछ । हे हे ! यती राम्रो प्रतिकृयाको लागि धन्यवाद !तर ब्लगको मास्ट हेड नै चेन्ज गर्नु भन्दा अर्को ब्लग नै खोल्नु सरल होला जस्तो लाग्यो मलाई त ! हेरौ , अब यसलाई अपडेट गर्दा भने अब कथा नै खोज्नु पर्ला जस्तो छ , ति सुभेच्छुक अनलाइन भिजिटरको लागि ।

सम्झदै लाङ्टाङ सधैं !

2008-12-06T07:26:00.000-08:00

धेरै पछी ब्लग अपडेट गर्दा रमाइलो लागिरहेको छ । फेसबुक चलाऊने बानीले गर्दा बिर्सिएको लाङ्टाङ ब्लग अपडेट नभएकोले केही साथी, दाईहरुले सल्लाह दिएकोले पनि पुरानो तस्बिर खोजी गर्नु पर्‍यो । हुन त हिमाल पुरानो नहोला ।

गोसाइकुन्ड : फ्लास ब्याक !

2008-10-19T08:34:00.000-07:00

गोसाइकुन्डबाट जनै पुर्णिमाको दिन फर्किदा देखिएको कुन्डतिर लर्किएको लस्कर , लाग्यो पुरै गाउ उठेर आयो !

"लौरिबिनायक पुग्ने ठाडो उकालो : अहिले नै लेक लाग्दैन !"

बुद्द मन्दिर , अब ४ हजार मिटर यात्रा सुरु होला जस्तो छ

केही क्षण बिश्राम गर्ने कि ?

यो गन्तब्य गोसाइकुण्ड पुग्न अझै बाँकी नै छ !

अब सास फेर्न पनि गाह्रो होला जस्तो छ , माने समुद्र सतह बाट ४ हजार भन्दा बढी भईसक्यो , लसुन चबाउदै लेक छल्नु पर्ला जस्तो छ ।

सलाम अमरसिँह थापा ।

बल्ल आइपुगियो धर्म कमाउने ठाउँ , बम्भोले !

मौसम सफा हुँदा त गोसाइकुण्ड आकाशको ऐना नै हुने रछ नि त हौ !

लौरिबिनायक बाट देखिएको हिमलहर !

सफा आकास भएकै बेला फर्कनु पर्ला जस्तो छ , नत्र फेरी पानी मा भिजिएला .

लाङ्टाङ फिभर सुरु !

2008-10-07T00:21:00.000-07:00

बसन्त रितुको यो मौसममा फेरी एकपटक लाङ्टाङ घुम्न बिदेशीको ओहिरो लागिरहेको बेला हिमाल छेउ मात्र होइन रसुवा सदरमुकाम पुग्ने बाटो पहिरोले बन्द छ ।

अब खुल्ने खुल्ने बेला भो त्यो बाटो , जहाँ मुलखर्कको पहिरो र राम्चेको पहिरोले गतिलो दोस्ती गरेको हुँदा दस किलोमिटरको सडक हिडनुको बिकल्प देखिदैन । अब यसबाट देशको पर्यटन क्षेत्रलाई पुग्ने नोक्सानी जसमा लाङ्टाङ, गोसाइकुण्ड, तातोपानी, चन्दनबारिको चिज लगायतलाई पर्ने असरले पनि राजास्वमा पार्ने घाटालाई दर्साइरहेको होला ।

सयौ दिनसम्म पनि बर्शेनी सदरमुकामको बाटो अवरुद्द हुने चलन धेरै भाईसक्यो , अब नयाँ नेपालको खाका कोर्नेहरुले रसुवाको बाटोबाट नेपालको मुहार फेर्ने दिन बनाउन अबेर नगरे पो रमाइलो हुने थियो कि ?

सरी ! गोवा

2008-09-15T10:00:00.000-07:00

पछील्लो ब्लगमा लेखे जस्तो सजिलो रहेन रहेछ गोवा पुग्न ! र पुगिएन पनि । पहिलो पटक ट्रैनको सफर त्यो पनि लगातार ४० घण्टा ( लगभग १८०० किमी पुने-गोरखपुर) भन्दा बढी हुँदा एकोहोरो गतिमान शरीर र मनको गती पनि छुक्-चुक भैरहने रहेछ तर गाडीजस्तो असजिलो होइन । गोरखपुरमा ट्रैन चढेको २७ अगष्टको बिहान धन्न स्लिपरमा टिकेट चेन्ज भईसकेछ । अनी सँगैको बर्थमा भेटिए- गोवाका ४ जना बुढाहरु ! ठ्याकै मुन्नाभाइ एम बि बि एस् मा जस्तै देखिने बुढेसकालमा बनारसमा दर्शन गरी फर्केका उनिहरुसँगको दुई दिन शहयात्रा साच्चै गोवा नै पुगेको भान भो । पुने हुँदै मिराज स्टेसनबाट अर्को ट्रैन चढेर अर्को ७-८ घण्टामा पुगिने गोवाको भस्को-डी-गामासम्मको ट्रैन साच्चै गोवा पुग्ने सपना साकार पार्ने बाटो रहेछ । त्यसको लागि गोरखपुरको ट्रैन भुसावलमा बदली गरेर मुम्बईको बाटो बदल्नु पर्‍यो, पुने पुग्न ! ३१ अगष्टको रोबोकनमा भारतलाई नेपालले हराएको क्षण सम्झिदै गोवा त बिर्सिएछ ।

अनी पछी १ गते फर्किने ट्रैन चढने अघिल्लो दिन राती लोड्शेड्डिङले ग्रस्त गोवामा सोलार एजेन्ट बुढो एल सि बालाकाइको गाउ आउने निम्तो शाहीत फोन आयो । अनी साथीले फोन उठाएको बेला त्यो अजनबीले भनेको मैले सम्झिरहेको छु -" जाउ गोवा , वास्कोबाट ४० किलोमिटर टाढा छ मेरो घर , उतै मेरो घरमा राखुला तपाईंलाई, अनी डिसेम्बरमा त होटेल पनि पाईदैन !" त्यसो भनेको बेला उसकै अर्को छिमेकि जो फोटोग्राफर पनि रहेछ- सित्तैमा फोटो खिच्ने प्रस्ताव राखिरहेको थियो ट्रैनमा । यसपटक खाडीमुलका एक दाइले भनेजस्तो गोवाको फेनीको स्वाद नभेटेपनी अर्को पटक कुनै डिसेम्बरमा गोवामा पुग्दा त्यहाका स्थानिय बासिन्दाको न्यानो हार्दिकताबाट बिमुख हुनु नपर्ला । छोटो घुमाइमा १ सेप्तेम्बरको गर्मिको दिन पुने बाट मुम्बईको गर्मी बाटोमा ३ घण्टाको रिजर्ब ए सि जिप ( एक्सप्रेस रोड-गती घटिमा ८० किमी) सफरबाट गेट वे अफ ईन्डिया मात्र पुगियो चिसो चुम्न , समुद्रमै । अनी त्यो बाटोको बिचैमा रहेको ठाउँ चर्चित गानामा पनि रहेछ । अनी हामीले ड्राइभरलाई सोदिरहेयौ- " आती क्या खन्डाला , क्या करु आकर मै खन्डाला ------लङ ट्रिप जाएङगे फुल ट्रिप जाएङगे । "

गोवामा फेनी खोजेको कल्पनामा डुब्दै !!

2008-08-26T04:12:00.000-07:00

अहिले गोरखपुर, ईन्डियामा ट्रैनको टिकेट आर ए सि मा बुक भएपनी बर्थमा चेन्ज नभएर पटयार लागिरहेको बेला पुने शुक्रबार पुगेपछी नयाँ प्लान गोवाको लागि बुन्नु छ । मंगलबार पुने बाट रिटर्न टिकेट हुँदा सेडुयल टाइट छ । अनी २ दिनको लगातार ट्रेन सफर पछीको गलाइले कस्तो निर्णय गराउला ! तर यसमा अहिले नै केही भन्न सकिदैन - नट फिक्स यट ! ३१ अगष्टमा पुने, भारतमा नेपालले अन्तरराष्ट्रिय रोबोट प्रतियोगितामा सहभागीता जनाउन गैरहेको बेला नेपाली टिमलाई पनि शुभकामना छ , जापान, कोरिया र चाइना जस्ता देशलाई पराजित गाह्रोस भनेर ।

गोइङ टु गोसाइकुण्ड !

2008-08-11T11:51:00.000-07:00

त्यसो त झण्डै ५० हजार आन्तरिक पर्यटक भित्रयाउने उद्देश्यले आगामी शनिबारको जनै पुर्णिमाको अवसरमा हुने मेलामा सहभागी हुने दर्शनार्थीको हुलमा सम्भवत गोसाइकुण्ड पुग्नु आँफैमा रमाइलो र गाह्रो पनि होला । यसै त ५० हजार जनसँख्या रहेको रसुवा जिल्लाको भ्रमणमा आउने त्यति नै चापको मानीसको हुललाई थाम्न गाह्रो नै पर्ला , सबै मान्छेको लागी पहिरोले बाटो बन्द भएको बेला खाने बस्ने प्रवन्ध गर्न गोसाइकुण्ड क्षेत्र बिकास समितिलाई हम्मे हम्मे नै हुदो हो पाच हजार उचाइ को सेरोफेरोमा । तयारी त यो भन्दा पनि बढी हुन सक्छ यदी त्यो सँख्यामा बिदेशी पर्यटक पनि ल्याउने योजना बुन्न कम्मर कस्ने हुँदा नयाँ रसुवाको उदय नहोला भन्न सकिदैन ।

यही गोसाइकुण्डको मेलाको छेउमा गुगलमा तस्बिर खोजी गर्दा गत बर्ष १ सेप्टेम्बर २००७ को मेलाको फोटो नेपाली ब्लगमा भेटिदा खुशी लाग्यो कि हामीमा पनि नेट्बाट आफ्ना देसको प्रचार गर्ने सैली थपिएको छ । त्यो भिड-भाडको जनै पुर्णिमाको मेलाको तस्बिर पनि त्यही ब्लग कान्तीपुरभीजन डट ब्लगस्पोट डट कम (तस्बिर :डिल्ली प्रशाद रिजाल 'मधु') बाट सभार गरिएको र साथमा अन्य तस्बिरको लागि धन्यवाद छ , गुगल सर्च ईन्जिन लाई ।

४ हजार ३ सय ८० मिटर उचाईमा अवस्थित गोसाइकुण्डको बारेमा एतिहासिक जानकारीको लागि हेर्नुस् सुबाश आगमनको ब्लग ( यहाँ क्लिक गर्नुस् )

आँखामा अन्नपूर्ण !

2008-08-09T02:47:00.000-07:00

अमृत भादगाउले

(bhadgaonle@gmail.com)
बेल्जियमका नागरिक पललाई खुबै मन पर्छ अन्नपूर्ण क्षेत्र । हिमाली जनजीवन, जैविक विविधिता र संस्कृति अध्ययन एवं साहसिक पदयात्राको स्वाद उनी जस्ता लाखौं विदेशीले चाखिसकेका छन् । त्यसो त पोखरा आउनेमध्ये ७० प्रतिशतभन्दा बढी पर्यटक विशेषतः अन्नपूर्ण संरक्षण क्षेत्र आयोजना -एक्याप) लागू भएका ठाउ“मा घुम्छन् । कास्की, लमजुङ, मनाङ, मुस्ताङ र म्याग्दीका गाउ“मा फैलिएको छ एक्याप । एक्यापको सहयोग र स्थानीयबासीको सक्रियतामा पदयात्रामार्गहरू होटल/रेस्टुरा“लगायतका पर्ूवाधारले सुविधायुक्त छन् ।
'अन्नपूर्ण र्सर्किट' को पदयात्रामा निस्किनेहरू ५४१६ मिटर अग्लो थोराङ पास क्रस गर्छन् भने 'अन्नपूर्ण सेङचुरी' यात्रामा निस्कनेहरू घोडेपानी-घान्द्रुक हु“दै ४१३० मिटरमा रहेको अन्नपूर्ण आधारशिविरमा पाइला टेक्छन् । एक्यापका अनुसार गत आर्थिक वर्षा ६२ हजार पदयात्री अन्नपूर्ण घुमे । संसारकै दस उत्कृष्ट पदयात्रामार्गमा पर्छ अन्नपूर्ण क्षेत्र ।
( पुरा बिवरण श्रावण २५ गते शनिबार प्रकाशित कान्तिपुर दैनिकमा पढनुस् !)
Itinerary : Annapurna Circuit Trek
Day 01 : Kathmandu - Beshisahar by land transportation. Trek to Bhulbhule. Day 02 : Trek to Syange Day 03 : Trek to Tal Day 04 : Trek to Latamarang Day 05 : Trek to Pisang Day 06 : Trek to Manang Day 07 : Rest day in Manang for acclimatization Day 08 : Trek to Yak Kharka Day 09 : Trek to High camp Day 10 : Trek to Thorung La Pass - Muktinath Day 11 : Trek to Marpha Day 12 : Trek to Kalopani Day 13 : Trek to Tatopani Day 14 : Trek to Ghorepani Day 15 : Trek to Birethanti Day 16 : Trek to Naya Pool - Pokhara by land transportation Day 17 : Pokhara – Kathmandu by land transportation.

लाङ्टाङ जस्तै!!

2008-08-09T00:59:00.000-07:00

एभरेष्ट ट्रेकको राजेश के सी को ईकान्तिपुरको लिन्कमा राखिएको फलानो डट कम को मन छुने तस्बिरहरुले साच्चै आँखाले हिमाल चुमे झै भयो । अनी लाङ्टाङ हिमाल को द्रिश्य जस्तै देखेको मैले एभरेष्टको पनि चित्ताकर्षक तस्बिर र शब्दले एकपटक त्यो स्याङबोचे पुग्न कुन नेपाली मात्र होइन , सारा बिदेशी लाई लोभ्याइरहला । मैले सुटुक्क राखेको त्यो लिन्क को तस्बिर सँगै त्यही एभरेस्टको लाइभ ट्रेक सुन्न यहाँ क्लिक गर्नुस् ल !

Chaos on the ‘Mountain That Invites Death’

2008-08-06T10:17:00.001-07:00

By GRAHAM BOWLEY and ANDREA KANNAPELL
Published: August 5, 2008 in The New york Times

For two months, dozens of mountaineers had huddled at camps below the peak, acclimating to the thin air, practicing their ascent and waiting, waiting, for the moment.

The final push began in the dark hours after midnight on Aug. 1. Members of at least five expeditions — and perhaps as many as nine — began the last leg of their climb to conquer Mount Everest’s slightly shorter but far more dangerous sister, K2, its peak towering glistening and pyramidlike above them, laden with snow from recent storms.

Gerard McDonnell, 37, an Irish engineer climbing with a Dutch team, wrote on his blog when the start date was set: “Let luck and good fortune prevail!!! Fingers crossed.”

But luck did not hold. On the way up the last 2,000 feet, a Serbian climber fell to his death, and a Pakistani porter died trying to recover his body. And on the way back, a chunk of glacier splintered and came crashing down, sweeping at least four climbers on ropes to their deaths and leaving a handful of others trapped in the death zone above 26,000 feet — desperately cold, starved for oxygen and without ropes.

Over the next few hours and days, some of those still left on K2 battled their way to safety, some fell to their deaths and others were simply lost forever in the cold wastes of the mountain.

Bulletins posted on the Dutch expedition’s Web site charted the unfolding tragedy: “Gerard McDonnell: status unknown. We have not heard or seen anything from Gerard.”

On Tuesday the climber likely to be the last of the survivors, an Italian, Marco Confortola, staggered on frostbite-blackened feet to the base camp, for a time refusing help and oxygen, preferring to make his own way down.

“I understand that many died, and that only a few made it down,” he said by telephone, in a conversation reported by an Italian scientific official, as he waited for a Pakistani military rescue helicopter to pluck him from the unforgiving mountainside. “I am happy that I was one of them.”

..... ( ...more)

गुगल गाईड !

2008-08-01T10:30:00.000-07:00

फरक फरक ठाउँ मात्र होइन , संसारमा उभिएर आफु बसेको ठाउँ आकाशबाट चियाउने हो भने र गाईडको पैसा जोगाउने हो भने तपाईंले गुगलमा संसार घुम्न सक्नु हुन्छ अनी गुगलमा नपुगेका ठाउँ फोटो जस्तै हाई रिजोलुसनमा हेर्दै । अनी लाङ्टाङ जाने हो भने लाङ्टाङ खोला(पहेलो धर्को तस्बिरमा) हुँदै हुँदै स्याफ्रुबेसी बाट एकदिनको पदयात्रामा पुगिने टुङगो हुनसक्छ , यदी हिडने गती लगातार घण्टा सुइले ३६० डिग्री भन्दा अरु ५, १० डिग्री बढी चक्कर लाउन्जेल सम्म भो भने ।

जनै पुर्णिमाको अवसरमा गोसाइकुण्ड पुग्ने पचास हजार आन्तरिक पर्यटक। तिर्थालुमा तपाईं एक हुन पनि सक्नु हुन्छ, पदयात्राको बाटो गुगलबाट तपाईंले नजिक धुन्चे वा स्याफ्रुबाट हो त्यो आँफै छनौट गर्न सक्नुहुन्छ।

पालो अब तपाईंको गुगलको गाडीमा चढेर घुम्नको लागी ! तर कम्प्युटर जाम होला , यदी इन्टरनेट स्लो छ भने !

लाङ्टाङ सर्किटको थकाई बिर्सदै !

2008-07-20T11:02:00.001-07:00

माथिको तस्बिरमा देखिएको उचाई संसारको अग्लो उचाइ हो , जसमा पुगेर फर्केपछीको अनुभव पहिलो महिला पत्रकारको रुपमा हिमाल खबर पत्रीकामा सैलीको सैलिमै पढिएको पनि हो । यसै मेसोमा समिटर सैलीको बारेमा एक ब्लगमा यस्तो लेखिएको छ (बाकी ---)

गन्तब्य पुग्नु अघिको थकाई अनी पुग्ने पुग्ने बेलाको चनाखोपन र सुस्केरा हाल्दै हाल्दै एकाएक हिमालै हिमालले घेरिएको उपत्यका पुगिसकेपछि को आनन्द सम्झिदा खेरी त्यती बेलाको थकाई याद आउन गाह्रो पर्छ । जुन लाईभ नै रमाइलो हुन्छ ।

शायद ट्रेक्किङ इन माउण्टेन कुनै फिल्म हेरेजस्तो वा तस्बिरमा देखिएको रोमान्चकता भन्दा कैयौ गुणा उत्साही हुन्छ नै ।

बाटोमा देखिने हिमाल जत्रै ढुङ्गाहरु , ढुङ्गा भित्र बनेका घरहरु, सेताम्ये हिउले ढाकिएका हिमालबाट आएको चिसो स्याठ अनी बाटोमा भेटिने पदयात्रीका हाइ हेल्लो नमस्कारहरु , तातो चिया , मुस्ताङ कफी , तिब्बतइयन ब्रेड , आलु-साग मिसिने दैनिक खाना र शरीरको घटदो-बढदो तापक्रमको सामन्जस्यता मिलाउनु पर्ने कारणले पनि हिमाल हेर्ने ठाउँ पुग्ने कल्पना आँफैमा एउटा ठुलो योजना हो।

अझ हिमाल चढने सपना देख्ने हरुलाई झन कती गाह्रो पर्ला , चुचुरो चुम्न ? अनुमान गर्न गाह्रो छ, उनिहरुको सैली ! त्यो पनि एभरेष्टको आधा उचाई भन्दा अझै कममा एक दिन लाएर हिंडेर पुगिने ठाउको बारेमा दिक्क लाउने गफ दिईरहदो रछ भनेर भन्लान , यदी कुनै एभरेष्ट समिटर जोर्नालिष्टले यो पढेर क्रिटिक गर्ने समय मिल्यो भने !!!

हरियो बेसीमा !

2008-07-20T08:50:00.000-07:00

बर्षायामको यो मौसममा हरियाली पनि बढीरहेको छ ।डाडाकाडाहरु मात्रमा हरियाली होइन , मौसम पनि मुडमा छ कि भनेर हेर्दा खोलामा पानीको लहर बढेको छ ।

अनी फेरी डाडाबाट हेर्दा खोला र स्याफ्रुबेसी बजार उस्तै उस्तै घुमाउरो भएर पनि होला, सँगै आलोपालो ठाउँ सर्ने जस्तो देखिन्छ ।

१६ किलोमिटरको उत्तरी तिब्यात चिन रशुवागढि नाका हुँदै केरुङसँग सन् २०१० को अन्त्य सम्ममा जोडीने तरखरमा रहेको यो बेसिको दोभान छेउ बसेर हेर्दा लाग्दैन कि , लाङ्टाङ र भोटेकोशी जस्ता ठुला खोलाहरु मिसिएर एकै छिनमा त्रिसुली नमाकरण भई गल्छी ( काठमाडौं-हेटौंडा बाटोको ४७ किलो मिटर खन्ड ) पुग्दा कम्तिमा पनि सय किलोमिटरको यात्रा यहाँबाट सोझै पार भईसकेको छ । अनी गल्छिबाट अर्को दुई सय किलोमिटर वरै सुक्खा बन्दरगाह बिरगन्ज लम्पसार परेर सुतिरहेको किन नहोस् , त्यो त प्रतिक्षामा होला अर्को छोटो लिङ्क तिब्यतको ।

बादलमा लुक्दै केन्जिङ गाउ !

2008-07-13T06:32:00.000-07:00

केही महिना अघिको लाङ्टाङ हिमाल छेउमा बादल लागेको बेलाको यो केन्जिङ गाउको तस्बिर देख्दा लाग्छ , हिमाल मिस भो ! अनी , खाली यत्रो दु:ख गरेर दिनभरको ट्रेक्किङ गरेर त्यहा पुग्ने साथीहरुलाई अली अली त बोर भो नै होला । हिउलाई बादलले छेकेको जस्तै , संबिधान सभा लाई सभा बहिस्कारको राजनीतिले घुम्टो ओडाएको जस्तो !! शायद यस्तो लाग्छ , नियम जसले बनाउने हो उसैले नै सुरुमा मिच्छ ! हिउ बनाउने पनि बादलमै पानीको थोपा बोकेर हो , अनी त्यसलाई छेक्ने उसको अधिकार जस्तै । बढी गफ दिए जस्तो भो कि !!!

फेरी लाङ्टाङको होहल्ला नै !

2008-07-02T09:41:00.000-07:00

दिक्क लागेर आउछ कि राजनितिक सहमती भएन भनेको सुन्दा , त्यसो त राष्ट्रपती पनि यतै हिउको बनाइदिने हो कि सेरेमोनिएल, पावरलेस !!

अनी फेरी देशले निकास नभेटेको बेला खाली समाचारमा ३ वा ४ दलहरु सहमतिको नजिकै पुगेको गफ सुन्दा सुन्दा वाक्क हुँदा पनि एकै छिन त्यो पट्यारलाग्दो तितो सत्यबाट टाढा कतै पुग्न मन लाग्न सक्छ नि सबैलाई । अनी दिनभरी शान्त कुनै अर्को उपत्यका केन्जिङ कै सुन्दर द्रिश्य हेरिरहदा पनि लाग्छ समाचार नसुनिएको खुशीमा आँफै बार्दलीबाट लाङ्टाङ हिमाल हेर्दै होहल्ला गरु जस्तो ।

हिमाल हेर्ने मन !

2008-07-01T10:17:00.000-07:00

एकै दिन ५ दर्जन भन्दा बढी सगरमाथा चढेको सुनेपछी लाग्यो धेरै नेपालीहरु पनि हिमालसँग हिमचिम बढाउन थालेका छन । विश्वको अग्लो चुचुरो चुमेर केही समय अघी समाबेशी महिला टोली फिर्ता भएपछी त हिमाल टाढाको बिषय रहेन , यो त राजनीति जस्तै चियाको गफमा समेत चर्चा हुनथालेको छ ।

तर लाङ्टाङ हिमाल कुन सिजनमा जाने हो , त्यो बुझ्यो भने तपाईं पनि सिधै हिमाल छेउमा उभिन बेर छैन ! नत्र बादल लागेको मौसम र छेकिने पहाडहरुले तपाईंलाई हिउदेखी टाढै-टाढै राख्न खोज्छन नि !

भेडाको उनजस्तो !

2008-07-01T10:03:00.000-07:00

यो ब्लगको शिर्षक अनुसारको तस्बीर खोज्दा खोज्दै कतै यो भेटियो । ओहो !! आकाशबाट त केही उडेर आएको छैन , तर भुइमा भने छ है । आकाशबाट के उडी आयो भेडाको जुनजस्तो, मायाको फोटो म खिची लान्छु पुर्णेको जुन जस्तो !!

खै बाटो : खोलाले बगायो !!!

2008-07-01T09:41:00.000-07:00

रसुवाको सदरमुकाम धुन्चे पुग्ने बाटो राम्चेमा गएको पहिरोले गर्दा देखिएको तस्बिरमा झै पुरै बगाउदा अवरुद्द भए पनि हाल काम चलाऊ छ । बाटो देख्दा एउटा कबिता याद आयो ।खै बाटो ? , पहिरोले लाग्यो । खै पहिरो ? , खोलाले बगायो । खै खोला ?, सुक्यो !!!

सदरमुकामको बाटो बन्द हुनसक्ने !

2008-07-01T08:43:00.001-07:00

पहिरोले रसुवाको सदरमुकाम धुन्चे पुग्ने कच्ची बाटो अब १-२ हप्ता भित्र बन्द हुने देखिएको छ , र ठुलो पानी पर्‍यो भने पुरै सडक नै हराउनेछ ।

बिशेषगरी राम्चे, मुलखर्क , ठाडेको सक्तिसाली पहिरोको कारणबाट केही दिनयता बाटो खुल्दै बन्द हुँदै आइरहेको छ । शायद पक्कै पनि बाटो बन्द भए पनि एउटा आशा के पनि छ भने ए डि बि ले गल्छी देखी स्याफ्रुबेसी सम्म को झन्डै ९० किलोमिटर पिच बाटो बनाउने अन्तिम तयारीमा रहेको छ । यस्तै रसुवागढी-स्याफ्रुबेसीको १६ किलोमिटरको बाटो बन्न सुरु भईसकेको छ । बाटो बन्दै गर्दा रसुवागढिको पुरानो ऐतिहासिक किल्ला क्षेत्रमा रहेको पुरातत्वको सँरक्षण गर्ने कुरामा भने सरकारको त्यती ध्यान नपुगेको हो कि ?

सपना मात्र होइन ,रसुवागढी सडक !

2008-06-16T19:03:00.000-07:00

चाइना सरकारले बनाउने अन्तिम तयारीमा रहेको स्याफ्रुबेसि-रसुवागढी सडक मार्गको पहिलो प्रारम्भिक सर्भे सुरु भएको छ । चाइना , तिब्यतका ठेकेदारहरु हाल सो सडक २८ महिनाभित्र बनाइसक्ने उद्देस्यले कम्मर कसेर यही हप्तामा सुरु गर्ने तयारीमा रसुवागढीमा कार्यरत छन । देखिएको तस्बिरमा ठुलो दलबलका साथ चाइनिजहरु बेडबिस्तर बोकेर त्रिसुलिबाट रशुवागढीतिर हानिएका छन । अब भने यो बाटो बन्न रोक्नको लागि फ्री तिब्यत आन्दोलनले पनि नसक्ला जस्तो छ ।

धुन्चे बेसक्याम्प !

2008-06-16T18:23:00.000-07:00

जिल्ला सदरमुकाम रहेको रसुवाको धुन्चे अहिले ब्यस्त छ । मनमोहक देखिने यो ठाउँमा मानीसहरुको चहलपहल बढेको छ । गोसाइकुण्ड यात्रामा ४३८० मिटरको उचाइमा जानु अघिको सजिलो बेस क्याम्प १९५० मिटरको यो धुन्चेको धुनमा रमाउन पहिरो छल्दै छल्दै काठमाडौंबाट सय किलोमिटर भन्दा बढी उत्तरतिर बतासिनु पर्ने हुन्छ । श्रावण ३२ गतेको जनै पुर्णिमाको दिन लाग्ने भिड्को पर्खाइमा गोसाइकुण्ड प्रतिक्षारत छ ।

Way to Ganesh Himal ...........

2008-06-07T22:50:00.000-07:00

Some pictures are really interesting to see. The photo above was taken from Thulo syafru and it seems Ganesh himal + Sanjen himal ( Right side )

And this view was really touchy when one of my friend was backed to Besi ...syafrubesi. The upper part of the view indicates the road to reach somdang, destination point of Ganesh himal around 50 km from syafrubesi.

वातावरण दिवस मनाइयो !

2008-06-06T02:22:00.000-07:00

विश्व बातावरण दिवस मनाइएपछी सुनियो कि जलवायु परिवर्तन भईरहेको छ । कार्वनको कम प्रयोग गर्ने सल्लाह दिने बिकसित देशहरुमा कती बढी उत्पादन भएको छ , त्यसको हिसाब पनि चाहियो नि । अब हिमाल र हिमनदीहरु पनि पग्लन थालेपछी हिमालको सौन्दर्य कता बिलाउने हो । एकपटक प्ले-कार्ड र ब्यानरमा बिद्यार्थी बटुलेर मात्र होइन , हिमाल छेउमा केन्जिङ उपत्यका,लाङ्टाङमा सुतेर पनी बिताउने कि बातावरण दिवस !

ग्लोबल वार्मिङ !

2008-05-31T10:16:00.000-07:00

केही समय अघी बुढानिलकन्ठ स्कुलका विद्यार्थीहरु लाङ्टाङ् हिमालमा ग्लोबल वार्मिङले पर्ने असरबारे अध्ययन गर्न आउदा हिमाल छेउ नपुगी घोडा तबेलाबाट फर्केकै दिन यो तस्बिर सम्योगले खिचियो । अनी मलाई लाग्यो अहिले तापक्रम बढीरहेको चल्तिको समाचार अनी हिमालमा धेरै हिउ पग्लन थालेको कुराहरु सोचेर मैले खिचेको तस्बिरमा पनि अली अली हिउ चर्केको भान भो पछि हेर्दा । यसै मेसोमा मरुभुमीको सेरोफेरो कतारबाट एक हितैशी दाइले पनि भन्नुभो किन ब्लगमा हिमाल आएन ? हा हाहा ! मैले सोचे-" कतै ब्लगलाई पनि ग्लोबल वार्मिङको असर त परेन !"

स्याफ्रुबेसी खोज्दै तल-तल ।

2008-05-31T09:32:00.000-07:00

झन्डै झन्डै नबुझिने यो पुरै स्याफ्रुबेसीको बादल लागेको बेलाको तस्बिर खिच्न निकै उचाइमा पुग्नु परेको थियो ,शायद त्यो खाम्जिङको उचाईबाट तानेको जुम हो । कुनै बेला यस्तै तस्बिर तान्ने प्रयास गर्दा पक्कै सबैलाई गाह्रो महसुस हुन्छ होला , अनी मात्र फोटोग्राफी सिक्न मन मात्र भएर हुँदैन रछ, लेक लाग्नु / अल्टिचुट सिक्नेसबाट बच्ने तरिका पनि थाहा हुनु पर्ने रहेछ ।

आकाशमा पोखियो इन्द्रेनी !

2008-05-29T09:30:00.000-07:00

कहिले काही घाम र पानीले मितेरी लाएको बेलामा पोखिने इन्द्रेनी देख्दा निकै मन आनन्द आउछ । ठुलो स्याफ्रुको उचाइ तिर लम्किरहेको यो इन्द्रेनी देख्दा लाग्यो हाम्रो मन पनि यसरी नै बिभिन्न रङहरुमा पोखिएको बेला आफुलाई सम्हाल्न पनि गाह्रो हुदो हो !गणतन्त्रको यात्रा सुरु हुने बेला सबै जातजातिहरु पनि यसरी नै इन्द्रेनी जस्तै सँगै हातेमालो गरे भने नेपाली आकाशको छाती कती फराकिलो हुने थियो नि , हैन र ?

The American 'Lily'

2008-05-18T08:07:00.000-07:00

It took universal peace and love for singer Janis Joplin to cry out Kathmandu. It took humanity for multi-millionaire John Woods to leave Microsoft and open 'Room to Read'. However, it was Dharmashala that made American tourist Asucena Sue Colon come to Nepal. Though Colon had come for Dharmashala, she ended up loving Nepal and enjoying Dal Bhat and Nepali tea.
"I knew about Nepal since I was young, and I always wanted to travel there… Tibet especially," wrote Asucena from Thailand. She has been staying in Thailand since the past two years, teaching in a local primary school. By the way Colon holds Master's degree in education from her hometown Connecticut..............
................................Back in Nepal, the family patiently awaits to see the Himalayas and what better destination to choose than Lang tang. It is the last of April and there are very few chances of seeing the Himalayas. Surprisingly, the family were not only closed in by tracts of snow as near as Kyangin Gompa, the peaks of Langtang Lirung stood tall and in its brightest possible. Along the trail, the three enjoyed playing by the boulders and splashing in pristine rivers, spending nights in wooden huts and eating dal bhat and pizza.
Indeed Langtang turned out to be one of the best places I visited in Nepal, admits Asucena. Other than that she also enjoyed the Buddhist Tibetan Festival and more so just the daily life of the people. "Our guides have been so helpful in showing us around Nepal. They took the time to bring us to local festivals and villages- we were able to see things that most tourists miss along the way. We were definitely taken off the beaten track-which was especially nice."
Each country has their own special qualities- I like them all, sums up Asucena adding, "The Nepali people have a good heart and the scenery is amazing."
Initially, Asucena had thought Nepal would be magical, pristine, clean and serene natural place. "I found the mountainside to be just as I imagined and better. I found the cities to have a great Indian influence and to be very dirty and suffocating. But after a while, you adjust and start to see a rich culture with magical moments. I thought it was interesting that all the infrastructures looked as if they were made 30 years ago and haven't been maintained since that era. Broken side walks, airport etc., looked like you were going back in time. There was obviously great potential and development…….somewhere along the way it was lost," opines Asucena..............
By Raman Grandon ( Published in The Kathmandu Post, 18th May, 2008)

फ्री तिब्यतलाई रसुवागढीबाट हेर्दा !

2008-05-17T20:03:00.000-07:00

प्रस्तावित रसुवागढी-स्याफ्रुबेसीको १६ किलोमिटर सडक निर्माण कार्य अहिले 'फ्री तिब्यत' को आन्दोलनले रोकिएको समाचार आईरहेको बेला नेपाल चाइना बिचको सिमानामा ( तस्बिरमा देखिएको रशुवागढीको झोलुङ्गे पुलमा ) अहिले चाइनाका प्रहरिहरु तैनाथ रहेको पुषट्याइ आएको छ ।

नेपालले मित्रराष्ट्रको आन्तरिक मामलामा कतिको दखल दिने नदिने त आफ्नो देशको नितिमा भर पर्छ , तर नेपालमा भाईरहेका चाइना बिरोधी गतिबिधिमा कसको सँलग्नता छ त्यो खोज्नु जरुरी पनि उतिकै छ । नेपालको उन्नती शान्त र बिशाल चाइना भएको अवस्थामा मात्र सँभव छ । तस्विरमा देखिएको केरुङ जाने बाटो बिरगंजसम्म जोडीएको अवस्थामा मात्र नेपालले आफ्नो आर्थिक क्रान्तिलाई अगाडि बढाउन सक्ने कुरामा दुबिधा नहोला ।

फ्री तिब्यतका बारे डि-एक्सप्रेस भन्छन . ..

ग्लेसियर खोज्दै !

2008-05-15T20:14:00.000-07:00

लाङटाङ, केन्जिङ गोम्बाबाट ग्लेसियर पुगेको अनुभव सम्झदा चिसो हावाले हान्छ । केन्जिङ बाट लगभग २ घण्टामा पुगिने यो ठाडो उकालोमा पुगेपछी फर्कने हतार त हुन्छ नै । लगभग ४५०० मिटरको उचाइमा पुगेर देखिने हिमनदी अर्थात ग्लसियर देख्न अब गाह्रो पर्न सक्छ किन भने अहिले राजाधानीमा ग्लोबल वार्मिङको सेमिनारमा प्रस्तुत हुने कार्यपत्रहरुले हिमनदीहरु लोप हुँदैछ भन्दारहेछन !
Related Link of Langtang Trip : Wagle Street Journal

हिउ खेल्ने रहर !

2008-05-11T10:51:00.000-07:00

एक बर्ष अघी स्याफ्रुमा हिउ पर्दा खिचिएको यो तस्बिरमा एउटा उत्साह थियो हिउ छुएको ! हिउलाई माया गरेको ।

शायद हामी पनि हिउमा निथ्रुक्क भिज्न चाहन्छौ होला, यो बुख्याचामा रहेको भेडाको उनजस्तो !

फेरी केन्जिङको कुरा !

2008-05-01T20:08:00.000-07:00

पर्यटकको सुबिधाको लागि सरकारले बिभिन्न हिमाल आरोहणको लागि लाग्ने रोयल्टी शुल्कमा भारी कटौती गरेको समाचार आएको छ । यसबाट पक्कै पनि बिदेशी पर्यटकको लागि नेपाल गन्तब्यको सुचीमा पर्ने नै छ । र खुलेका बिभिन्न हिमाल आरोहणको अनुमतीले पनि पर्यटन क्षेत्रको नयाँ सम्भावनाको ढोका खोलेको छ । लाङ्टाङ, केन्जिङ घुम्नको लागि हेलिकोप्टरमा आउने पर्यटकको सँख्या पनि बढेको छ ।

Kantipur Report
KATHMANDU, May 1 - The government has decided to slash royalties on mountaineering expeditions during the off-seasons to promote season-based mountaineering round the year.
It has also exempted royalties for all mountains in the western and far-western regions for the next five years, said officials.
“Without changing the royalty for the spring season, we have deducted the royalty by 50 percent for autumn and 75 percent for winter and summer seasons,” said Prem Kumar Rai, joint secretary at the tourism ministry.
He said the decision was made to give incentive to climbers to take on mountains during the off-seasons. “We want to portray Nepal as a destination for all seasons,” he said.
The mountains remain virtually deserted in the autumn and winter seasons. The autumn climbing season runs between September and November and the winter season between December and January.
Ang Tshering Sherpa, president of Nepal Mountaineering Association, said the decision should have been taken a long time back. “Indeed, it will help Nepal's Himalayas to compete with Pakistan and China,” he said, adding: “Higher royalties are still some of the obstacles to mountaineering promotion.”
Nepal, home to eight of the world's 14 highest mountains, has more than 2,000 Himalayan peaks -- 326 of them open to foreign climbers. Trekkers and mountaineers make up around 20 percent of the total tourist arrivals in Nepal.
Mountaineers are considered to be high-spending tourists, as they have to fork out huge royalties for climbing permits, and also stay longer. It is estimated that normally an expedition employs around 600 people as porters and 400 as guides, cooks and kitchen boys during the entire expedition, aside from business opportunities and indirect generation of employments.
Sherpa sees good prospects of arrival of mountaineers in the off-season as well. “Many mountaineers go to Pakistan to climb mountains in the winter and autumn seasons because of cheaper royalties. So, why can not we lure them?” he said.
Posted on: 2008-04-30

लाङ्टाङ् गाउ सम्झदै

2008-04-29T08:59:00.000-07:00

धेरै पछी लेख्न बस्दा बिषयको अभाव जस्तो लागिरहेछ । अनी बिषय छ तस्बिर छैन । तस्बिर छ बिषय छैन । मलाई भने बिना तस्बिर लेख्नै मन लाग्दैन अनी फेरी आफ्नो क्यामरा पनि हराएको मौसममा परियो । तर यसबिचमा कती ठुलो परिवर्तन भाईसकेको छ भने देशले संबिधान सभाको चुनाव मार्फत काचुली फेर्न प्रयास गर्दैछ । नयाँ नेपाल अब सपनामा मात्र होइन मान्छेहरुले बिपनामा पनि देख्ने बेला आयो । अनी , राजाको बारेमा मान्छेले अब के होला भन्न पनि छोडिसके । तर पनि अझै बिकट ठाउहरुले भने नेपालको अनुभुती गर्न सकेका छैनन ।

४०३ जना मतदाता भएको यो गाउ घुम्ने रहर चुनाव अघी एक अनमिनका महिला पर्यबेक्षकले गर्दा "पछी-पछी-ब्यस्त-ब्यस्त छु अहिले" भन्दै महिला निर्वाचन अधिक्रितले उनलाई सम्झाएकी थिईन । चुनाब अघी झन्डै १० घण्टा पैदल हिंडेर स्यफ्रुबेसीबाट पुगिने ३५०० मीटर उचाइको त्यो मनोरम लाङ्टाङ गाउ दोश्रो पटक पुग्दा मैले थाहा पाएको थिए- यहाँको अभाव भनेको बिकासका पुर्वाधारको कमी हो नै । मान्छेको हातमा त मोबाइल छ, अनी दैनिक चार्ज पनि हुन्छ , तर टावर छैन । यसो त पर्यटकको मौसममा यहाँका मान्छेलाई बोल्ने फुर्सदै हुँदैन पनि । मेरो मोबाइलको टावर राख्ने खबरले उत्साही होटेल ब्यबसायी काले कान्छा भन्दै थिए -" त्यो भो भने सोझै खैरे सँग कुरा हुन्छ ।"मैले सोचे बीस लाख पर्यटक नेपाल ल्याउने महत्वाकान्क्षी योजनाको आधारहरु यस्तै त होलान नि !

नयाँ बर्ष,नयाँ सँबिधानको शुभकामना !

2008-04-10T08:22:00.000-07:00

रसुवामा रेडियोको रन्को !

2008-04-08T10:55:00.000-07:00

एन्टेना फाउन्डेसन नेपालको पहलमा नयाँ बर्ष सँगै
तीन दिने डोको रेडियो कार्यक्रम सहित स्याफ्रुबेसीमा
आउने टोली सँग अचानक टेलिफोनमा रेडियो
कार्यक्रमकै स्क्रिप्ट राइटर सँग
मेरो कुराकानी भयो , प्रश्न थियो
- 'कस्तो छ रसुवा, ब्लगमा त खुब लेख्नु हुन्छ ? '
अब स्याफ्रुमा त मैले रेडियो सुनेको छैन ! वा त्यो मेरो रेडियो सुन्ने लत सम्झाई दिएकोमा पनि कस्तो नरमाइलो लाग्यो भने ! अब दोश्रो पोखरा भनु भने बढी होला किन भने न त पुग्न पिच बाटो छ , न एयरपोर्ट नै । पहिरो हुँदै बसको हुट्मा आउने पर्यटकले धान्ने यो लाङ्टाङ रुटको अर्थतन्त्रले देशको अवस्था दर्शाइरहेको छ , हामी कहाँ छौ भनेर?

राजाधानीका दर्जनौ एफ एम को लस्करबाट सय किलोमिटर टाढा पुग्दा यस्तो लाग्छ कि एउटा मात्र सामुदायिक रेडियोले रसुवाको रुप फेर्न प्रयत्न गर्न सक्छ । त्यसको पहलको चटारो यो चुनाव पछीको नयाँ बर्षमा हुन सके कती जाती हुन्थ्यो होला ?

रसुवामा सामुदायिक रेडियोको आवस्यकत्ता बारे सुबाश आगमनको चर्चा ......

सयौ पर्यटक हेलिकोप्टरबाट स्याफ्रुबेशीमा ।

2008-03-29T01:41:00.000-07:00

लाङ्टाङ पदयात्रामा लालीगुरास फुलेको बाटो हुँदै हिमाल हेर्ने रहरका साथ आज एक सय भन्दा बढी बिदेशी पर्यटक स्याफ्रुबेसीबाट लाङटाङ केन्जिङ गुम्बा तर्फ पदयात्रामा उक्लेका छन । कोरिएन पुलिसको समुह, जापानिज र अन्य बिदेशी आएका छन । बिदेशी पर्यटकहरु शनिबार ४ पटक र शुक्रबार २ पटक गरी ६ पटक हेलिकोप्टरका साथै रिजर्ब टुरिष्ट बसबाट स्याफ्रुबेसी आइपुगेका हुन ।

बृदिमको बसाई बारे !

2008-03-12T00:21:00.000-07:00

होम-स्टेको लागि ब्यबस्थित रसुवाको एक पर्यटकीय गाउँ बृदिममा बस्दा साच्चै घरमै बसेर खाएको अनुभव भयो । २२०० मीटरको उचाइमा रहेकोयस तामाङ बस्तिमा पुग्दा थाहा हुन्छ, अब समय परिवर्तन भईसक्यो ।

एक छोरो मलेसिया र एक छोरी कुवेतमा रहेको भन्दै गर्दा उनको सि डि एम ए फोन बज्यो - " अब त कुरा गर्न पाइयो नि छोरो छोरी सँग" - मलाई लाग्यो ।

आरोहण चुनावको !

2008-03-11T23:51:00.000-07:00

२५ बर्ष पुरानो आरोहण नाट्य समुहका अनिल पोखरेल, कमलमणी नेपाल सहित एक दर्जन टोली फागुनको अन्तिम हप्ता रसुवाको गाउँ-गाउँमा सँबिधान सभाको निर्वाचनमा सहभागी हुने अपिल गर्दै नाटक प्रदर्शनीमा ब्यस्त छन । यसै क्रममा गत्लाङ, गोल्झुङ, स्याफ्रुबेसीमा सकी अब सदरमुकाम हुँदै कालिकास्थानसम्म उक्त नाटक देखाइने बताईएको छ ।

चिनिया प्रतिनिधिमण्डल शनिबार स्याफ्रुबेसिमा !

2008-03-08T22:20:00.000-08:00

रसुवागढी-स्याफ्रुबेसी सडक निर्माण तत्काल सुरु गर्न अभिरुची देखाएको चाइनाले आफ्नो देशको सिमा क्षेत्र केरुङ,तिब्यतका बरीष्ठ अधिकारिहरु धुन्चे,स्याफ्रुबेसी निरीक्षणमा आएका छन । १५ दसमलव ८ किलो मीटर सडक रसुवागडी र स्याफ्रुबेसी दुवैतिरबाट सुरु गरेर २ बर्षमा सक्न चाइना तयार रहेको र त्यसको लागि निर्माण उपकरणहरु काठमाण्डुसम्म आइपुगेको बताईएको छ ।

तर आगामी सँबिधानसभाको चुनावले गर्दा तत्काल सडक खन्ने कार्यमा अवरोध भई चुनावपछी मात्र हुने आसँका रहेको पनि बताईएको छ ।

(तस्बिरमा माथिबाट : १ नेपाल चाइनाको सिमाना रसुवागढी,गाडी गूड्ने पर्खाइमा । २ रसुवागढीको नेपाली भाग जहाँ बाटो निर्माणपछी तिब्यतसँग लडेको नेपाली किल्ला भत्कने सँभावना छ ।)

रसुवामा मह !

2008-03-07T19:53:00.000-08:00

सँबिधान सभाबारे चेतना फैलाइरहेको चर्चित टेलीसिरिएल 'मदनबहादुर हरीबहादुर' को सुटिङ् सकेर हास्य कलाकार जोडी मदन क्रिश्न श्रेष्ठ र हरीबँस आचार्यको टिम आज काठमाण्डु फर्केको छ । रसुवाको पार्वतीकुण्ड,गत्लाङ, गोल्झुङमा उक्त सुटिङ भएको छ ।

सपना चेर्को-री (५००० मिटर) चढने !

2008-03-06T08:37:00.000-08:00

पोल्यान्डबाट जब हेनरिले नेपालको हिमालको तस्बिर च्याटमा ट्रान्सफर गरेपछी मलाई लाग्यो किन मैले चेर्को-री हिमाल चढने आट गरिन? किन ४००० मिटरको केन्जिङ गुम्बाबाट ५००० तिर पाइला बढेन? पछी हेनरिले पुरै ३६० डिग्रीमा हिमालय देखेको कुरा बताएपछी आफु उकालो हिंड्दा लागेको गाह्रो सम्झे । दोश्रो पटक केन्जिङ गुम्बा पुग्दा उसको गाइडलाई लाङ्टाङमा उसकै होटेलमा भेटियो । लकी होटेलको काले कान्छा जसले उसँगै त्यो उचाइमा पुगेको थियो, भन्यो - हेनरी फेरी आउछु भनेर मलाई ईमेल गरेको छ । च्याटमा भने हेनरी आज मसँग भन्दै थियो -' म लन्डनमा अहिले साँझ २-३ घण्टा फ्लाट खोज्छु । ' युरोपिएन युनिएनको गरीब देशमा जन्मेर उ अहिले कम्प्युटरबिज्ञको जागिर खोजिमा लन्डनमा छ ।

आफु युरोपको उचाइको दोब्बरमा चेर्को-री पुगेपछी हेनरिले मलाई भनेको थियो- ' मेरो सपना हिमाल चढने होइन, बरु हिमालसँग नाता जोडने कला, मान्छेको बाच्ने सैली र उनिहरुसँग भलाकुसारी गर्ने मात्रा हो । '

लामा होटेलमा आगलागी !

2008-03-05T19:15:00.000-08:00

लाङ्टाङ हिमालको पदयात्राको लागि स्याफ्रुबेशिबाट लाग्ने एक दिनमध्ये आधा बाटोमा पुगिने २४८० मीटर उचाइमा रहेकोलामा होटेलस्थित फ्रेन्डली होटेलमा फागुन ११ गते राती आगलागी भएर करिब १५ लाख बराबरको नोक्सानी भएको बताइएको छ ।

"तस्बिर आफै बोल्दैन !"

2008-03-02T05:28:00.000-08:00

एक जना नेपालका चर्चित फोटो सम्पादकले भनेको यि शब्दहरु सम्झदै गर्दा मलाई पनि एक मनले लाग्यो -हो त कहा तस्बिर आफै बोल्छ । अनि फेरि केन्जिङमा यो तस्बिर खिचेपछि मैले सोचे के लेखु यसको क्याप्सन।
" नदिको उदगम छेउमा रम्दै । "
कतै म गलत त छैन यो क्याप्सनमा, सच्याईदिनुस ल !

सम्झदै गुम्बाजस्ता ढुङ्गाहरु !

2008-02-27T19:05:00.000-08:00

लाङ्टाङ् पदयात्रामा केन्जिङ् गुम्बा जादा बाटाभरि नै गुम्बा, माने र बौद्द संस्क्रिति झल्कने बिभिन्न कलाहरु देखिन्छ । झन्डै एक दशकदेखि नचलेको लाङ्टाङ्को पुरानो एयरपोर्ट तिर हेर्दै गर्दा देखिएको यो मिलेका ढुङ्गाहरुले देवतालाई बोलाएजस्तो लागिरहेछ ।

अवशेष मात्र छ , एयरपोर्टको !

2008-02-27T18:55:00.000-08:00

भुँइमा छरिएका काँडेतारहरुले इतिहासको सम्झना गराउँछ । रसुवास्थित प्रसिद्ध केन्जिङ् गुम्बाको छेउमा रहेको लाङटाङ एयरपोर्टमा दश वर्षअघिसम्म काठमाडौंबाट विमान आउने गर्थ्यो । वर्षमा हजारौं पर्यटकको आकर्षण केन्द्र रहेको केन्जिङ् उपत्यकामा पर्यटकीय सेवा-सुविधा पर्याप्त हुन सकेको छैन । यहीकारण राजधानी काठमाडौंबाट नजिकमा रहेको 'दुर्गम गन्तव्य' बनेको छ ।

"यहि हो नेपाल ,सुन्दर शान्त लाङ्टाङ् हिमाल"

2008-02-26T04:56:00.000-08:00

दश महिनामा दोस्रो पटक केन्जिङ् गुम्बा पुग्ने मौका मिल्यो; पुरानो शिक्षा दिवसको दिन, त्यो पनि ट्रेक-रिङ्ग-रुट हुदै । जसमा पुगियो यसरी:स्याफ्रुबेसी-रिम्चे-लामा होटेल-रिभर साइड-घोडातबेला-लाङ्टाङ्-केन्जिङ् गुम्बा-रिम्चे-सेर्पा गाउ-खाम्जिङ्-ब्रिद्दिम्-स्याफ्रुबेसी !अनि केन्जिङ् गुम्बामा कान्तिपुर एफ् एममा १२ बजे दिउसोको समाचारको प्रतिक्रियामा नर्लिङ् होटेलका कोरीयाबाट भर्खरै फर्केका तामाङ् साहुजी भन्दै थिए-" एक हप्ता देखी काठमाण्डौ बन्द छ रे, खोई कताबाट पो आउछ हौ टुरिष्ट !"

उनले चार हजार मीटरको उचाईबाट देशको खबर म सँग जाच्दै सोधे-" तराई पुरै बन्द छ रे, खोई चुनाब होला त सर?"

मलाई लाग्यो चुनाव भो भने फेरि एकचोटी यो हिमाल हेर्न आएभने उसलाई उसको प्रश्नको घुमाउरो उत्तर यसरी दिउला-" दाई चुनाबमा भोट हाल्ने दिन हिउ त परेन?"

रसुवागढी सँरक्षणमा चासो !

2008-02-18T19:13:00.000-08:00

नेपालको ऐतिहाशिक किल्ला रसुवागढीमा रहेको पुरातात्विक क्षेत्रहरु स्याफ्रुबेसी-रसुवागढी मार्ग निर्माण गर्दा हुने क्षतिको निरिक्षण गर्न पर्यटन सचिवको नेत्रित्वमा एक टोली हालै रसुवागढी,केरुङ्को भ्रमणमा गएको छ । यसै फाल्गुण महिनाबाट सुरु हुने सो मार्गमा पर्न सक्ने ठानिएको उक्त सम्पदाको बचावटको लागि सरकारले चासो लिएको बताइएको छ ।

रसुवा बन्दका कुरा

2008-02-18T19:01:00.000-08:00

ब्लगमा नया कुरामात्र लेख्ने बानी भयो भने अपडेट गर्न धेरै समय लाग्छ, र आज पनि खास नया कुरा त केहि छैन । रसुवा हिजो फागुन ६ गतेदेखि अनिस्चित कालको लागि बन्द भएको कुरा समाचारमा आएको छ , तामाङ स्वायत्तताको मागका साथ । अब तराईको गर्मी हिमालमा सरेजस्तो छ । तस्बिरमा देखिएको तामाङशिला क्षेत्रका गनेश हिमाल पनि अब चाडै तात्ला नि !

" नमस्ते धुन्चे"

2008-01-18T00:59:00.000-08:00

केहि ढिलो भएपनि माघ १ गते देखी रसुवाको सदरमुकाम धुन्चेमा नेपाल टेलिकमको नमस्ते मोबाइल ( जि एस् एम् प्रबिधि) सँचालनमा आएको छ । यसको क्षमता धुन्चेबाट ५ किलोमीटर वरपर रहेको बताइएको छ । तर रसुवाको पुरानो सदरमुकाम स्याफ्रुबेसीमा भने यसको नेटवर्क कभरेज छैन ।
अनि टेलिकम धुन्चे अगाडि फैलिने खाली हातहरुले मोबाइल समातेर अब भन्नेछन् - " म धुन्चेमा , अनि सन्चै !"

"दुवै हातमा लठ्ठी !"

2008-01-18T00:36:00.000-08:00

हिमाली पदयात्रामा गोसाईकुण्डतिर जाने बिदेशीहरुको लागी झन्डै ३ किलोमीटरको ठाडो यात्रा धुन्चेको उचाईबाट तय गर्नु चानचुने कुरा त होइन, सहारा त चाहियो नै भर पर्ने खालको लौरो को , बाटोको लौरीबिनायकको नाम पनि यससँग कतै सम्बन्धित छ कि?

गन्थन गणेशको !

2008-01-09T04:30:00.000-08:00

ठुलो स्याफ्रुबाट प्रष्ट देखिएको गणेश हिमालको यो तस्बिर खिच्दा त जुम नै सकियो क्यामराको , पक्कै पनि यो भन्दा अझ तान्ने प्रयास त भएको नै हो नि !

हिउ छल्दै बेसीमा !

2008-01-09T04:22:00.000-08:00

लाङ्टाङ् हिमाल, केन्जिङ् उपत्यका र लौरीबिनायक, गोसाइकुण्डतिर यो हिउ पर्ने याम छल्नको लागि तल बेसीतिर झरेका यि चौरी र भेडाको बथान देख्दा पक्कै पनि चिसो त हामीलाई पनि लाग्ने नै भो ।

"जिन्दगीमा कहिले माया , कहिले छाया !"

2008-01-09T04:16:00.000-08:00

स्याफ्रुबेसीको तस्बिर लिदा बिहानीपख लियो भने हिमालको छायाले बजारलाई पुरै भिजाउछ ,अनि याद आउछ यो गीत "जिन्दगीमा कहिले माया माया माया , कहिले छाया छाया छाया , जिन्दगीमा !"

ब्राबलको बिशेषता !

2008-01-06T04:54:00.000-08:00

त्यसो त स्याउ फल्ने बारी नै बारी भएपनि यो सिजनमा भने पाइएन । तर बिदेशी पर्यटकहरु पनि हिमाली पदयात्रा पर्ने यो मार्गमा देखिने गणेश हिमाल र सान्जेन हिमालको जोडी देख्दा एक्-क्षण रुक्न कसलाई मन लाग्दैन र !

सायद् पाच लाख पर्यटक नाघिसकेपछि नया बर्ष मनाउन आएका यि फ्रान्सेली जोडी को गणना भने २००८ मा हुनेनै छ , कम्तिमा यो बर्षनै १० लाख पर्यटक भित्राउने कुनै जादुको छडी छ कि सरकारसँग !

कुरा कोरियाको !

2008-01-06T04:17:00.000-08:00

घोडा लिएर गोसाईकुण्ड जानेहरुको लागि ठुलो स्याफ्रु,रसुवा हर समय तयार छ ।

अहिले पत्रपत्रिकामा कोरियन भाषा सिकौ भन्ने बिज्ञापन हेर्दा हेर्दा वाक्क भैइरहेको बेला सनिबार गोसाईकुण्ड जादै गरेका २८ जना कोरियन बिधार्थीहरु भेटियो ठुलो स्याफ्रुमा ।

बेलुकी पख त्यहा पुग्दा होटेलमा बस्ने ठाउ सम्म झण्डै नपाउदा भने नेपालको सुन्दरतामा मोहित भएका यि कोरियन केटाकेटी देख्दा मैले सोचे हाम्रो कोरिया यतै नेपालमा त छैन?

अनि यि केटा केटीले फुटबल खेलीरहेको हेर्दै गर्दा मलाई लाग्यो हामी पनि बिदेश नगई यतै रमाउन सक्दैनौ ?

अनि ठुलो स्याफ्रुको यति होटेलको झ्यालबाट गणेश हिमाल हेर्दै गर्दा होटेल साहुनीले भर्खरै क्रिषि बिकास बैङ्कमा पचास हजारको सेयर हालेको खबर सुनाईरहदा मलाई लाग्यो - 'देश बिकासको मुढमा छ ।'

लाङ्टाङ् क्षेत्र: इको टुरिज्मको संभावना !

2007-12-18T03:11:00.000-08:00

धुन्चे पुग्ने अघि पहिरो जाने चर्चित ठाउ ठाडेबाट केहि समय अघि लिएको यो लाङ्टाङ्को तस्बिर हेर्दै गर्दा नया पत्रिकाको पौष ३ गतेको अँकमा प्रकाशित इको-टुरिज्मको यो लेख सान्दर्भिक लागेर त्यसको केहि अँस
शोभाकान्त सुवेदी
संरक्षण विभागले 'इको-टुरिज्म' विकासका लागि संरक्षण कार्यक्रमलाई बढाउन सक्छ । पर्ूवाधारजन्य कार्यालयले सडक, विद्युत्, टेलिफोन, सवारी साधनको सुविधा प्रदान गर्न सक्छ । योजना आयोग र सम्बन्धित मन्त्रालयले आर्थिक विकासका दृष्टिकोणबाट पर्यटनको विकास आवश्यकता निर्धारण गर्न सक्छ । टुर अपरेटरले सम्बन्धित स्थलको सम्पूण जानकारी राखी सो क्षेत्रको सम्भावना, आवश्यकता र समस्या निर्धारण गर्न सक्छ । लगानीकताले होटल, लजलगायतका सुविधा प्रदान गर्न सक्छ । गैरसरकारी संस्थाले सम्बन्धित स्थलको स्थानीय विकासमा पर्यटनको भूमिकालाई समुदायमा लैजान सक्छ र दातृ संस्थाले समुदायको आयआर्जनको स्रोत बढाउन आवश्यक उद्यमशीलता विकासका लागि उपयुक्त विकास रणनीति, योजना, प्रशिक्षण, बजारीकरण, पर््रवर्द्धनजस्ता कार्यमा सहयोग पुर्‍याउ“छ । यी विभिन्न सरोकारवाला संस्था जसको सहकार्य वा सहभागिता 'इको-टुरिज्म' विकासका लागि अत्यन्त महत्त्वपण हुन्छ । हिमाल, पहाड र तर्राईको भूगोलले सि“गारिएको नेपाल प्राकृतिक तथा सांस्कृतिक सम्पदाको धनी मुलुक हो । जुन सम्पदामा रहेको आकर्षाकै कारण नेपाल 'इको-टुरिज्म' गतिविधिका लागि महत्त्वपूण गन्तव्यस्थल हुन पुगेको छ । नेपालको पर्यटन विकासको सुरुवातलाई हेदा प्राकृतिक सम्पदाको आकर्षाबाट नै भएको छ । नेपालको यही अद्वितीय प्राकृतिक सुन्दरता, शृखंलाबद्घ श्वेत पर्वतीय हिमशिला, भौगोलिक विविधता, सांस्कृतिक सामञ्जस्य, बहुजातीय, बहुभाषिक तथा बहुधार्मिक सामाजिक संरचना र जीवनशैलीलगायतका स्रोतले गर्दा 'इको-टुरिज्म' विकासको अविच्छिन्न स्रोत हो । संरक्षण र पर्यटन विकासका दुइ मूल उद्देश्य लिएर नेपालमा स्थापित भएका १६ संरक्षित स्थल मूलतः 'इको-टुरिज्म' विकासका मूल्य, मान्यता, र ध्येयबाट निर्देशित छन् । तापनि, विद्यमान संभावनालाई संस्थागत गर्न आवश्यक 'इको-टुरिज्म' सम्बन्धी ऐन तथा नीति निर्माण नगरिनुले नेपालको पर्यटन विकास पर्ूण्ातः परम्पराबाट माथि उठ्न सकेको छैन ।

"आकाशको ऐना "

2007-12-17T00:13:00.000-08:00

गत भदौको पहिलो हप्ता लिएको गोसाईकुण्डको तस्बिर हेर्दा लाग्छ , यसले आकाश छुन खोज्दैछ । चार हजार मीटर माथि रहेको यस कुण्डमा झण्डै २५ हजार आन्तरिक पर्यटक ( तिर्थयात्री) भदौमा आएको बताइएको छ ।
के छैन त यसमा आकाशको तस्बिर!

"पर्यटक मात्र"

2007-12-16T19:03:00.000-08:00

केहि समय अघि लाङ्टाङ् हिमाल, रसुवा घुमेर फर्केका पर्यटकलाई त्रिसुलीमा देख्दा उनिहरु एक-आपसमा कुरा गर्दै थिए । मेरो आखा भने उनीहरुले रिजर्व गरेको बसमा लेखेको अक्षर "पर्यटक मात्र" मा पर्यो । यसरी नै आगामी सिजनमा पनि आफ्ना अरु साथीहरुलाई लाङ्टाङ्मा ल्याउन यि बिदेशीले गर्ने सानो प्रचारले देशलाई कति फाइदा पुग्ने थियो ! अनि सन् २००९ लाई नेपाल भ्रमण बर्ष मनाउने योजना साच्चै आबश्यक छ पनि ।

नेपाल देखी न्युयोर्क सम्म !

2007-12-10T23:14:00.000-08:00

नेपालको स्याफ्रुबाट न्युयोर्कको स्वतन्त्रताको टावर बिचको तुलना गर्नु गारो कुरो हो । तर एकजना साथीले आफु न्युयोर्क जादा खिचेको यो तस्बिर च्याटमा ट्रान्सफर हुदा मलाई सानोमा स्कुलको किताबमा यही स्यामस्वेत तस्बिर पढेको याद आयो ।तर अहिले समय बदलिसक्यो- साथीहरु त्यो स्वतन्त्रताको प्रतिक तस्बिर भएको देशमा गएर पढिरहेका छन् ।

थाहा छैन , उनीहरुले लिएको बाटोले देशलाई पक्कै पनि कति फाइदा गर्ला? कमसेकम अन्तराष्ट्रिय डिग्री गरेर नेपाल फर्केपछि यतै त्यसलाई उपयोग गर्न पाए कति सुन्दर हुने थियो नि !

The Other Side of Katmandu : Langtang

2007-12-10T20:41:00.000-08:00

By TED ROSE
Published: March 19, 2000 The New York Times

IT'S been almost 50 years since Nepal first invited Western visitors to trek its ancient trade routes, and 30 years since its capital, Katmandu, became a hippie mecca. More recently, in the wake of Jon Krakauer's best-selling book ''Into Thin Air,'' the image of the mysterious Shangri-La has suffered. Katmandu has been reduced to a polluted staging ground for mountain adventure, while the trails themselves sound as crowded as the Long Island Expressway on a summer weekend. One friend advised that I visit neighboring Bhutan instead. ''Nepal is finished,'' he told me.

My girlfriend, Rachel, and I arrived in Katmandu at the beginning of April, as the premonsoon heat began to warm up the city and the surrounding valley while clouding our view of the Himalayas. Our taxi from the airport dropped us in Thamel, the low-budget tourist section of town, which many Westerners think is all there is to Katmandu.

Even if one arrives directly from America, Thamel hardly delivers a culture shock. Signs are in English and most restaurants can deliver a generous slice of apple pie topped with a scoop of ice cream. We even checked ourselves into the Mustang Holiday Inn, although the name was apparently the only link between our quaint guest house and the international chain. To see old Katmandu, we strolled 15 minutes south through narrow dirt streets underneath dusty, ancient brick-and-wood buildings to the city's legendary Durbar Square, a motley collection of temples and pagodas clustered around Hanuman Dhoka, the old royal palace. Our guidebook had good information about the monuments of Durbar Square, but we hardly had a chance to consult it that day. Despite its historic significance, the square remains a noisy, bustling center of trade and worship for most Nepalis -- and accordingly open to all forms of traffic. (A couple of days later, a local newspaper reported that the area was in danger of losing its designation as a United Nations World Heritage Site for just this reason.) A few touts sold quick temple tours, and there were several souvenir shops, but sightseers were an afterthought here.

Just as we might have centuries ago, we moved between two lumbering elephants with their anxious owner and a steady stream of porters and farmers carrying loads of vegetables to market. The next moment we had to dodge the swerving motorcycles and trucks belching thick, sooty smoke. The pollution from the motor traffic and the omnipresent dust formed an unpleasant cocktail, and I noticed that many Nepalis resorted to wearing white dust masks as an antidote. Like most visitors, we quickly headed for the hills.

We hired a guide and a porter and embarked on a 13-day trek to the isolated Langtang Valley, a narrow strip of semiarid land sandwiched between two mountain ranges just a few miles south of Tibet. The valley was settled by Tibetan immigrants several hundred years ago, and people still reside there, surviving on a combination of subsistence farming and tourism. Langtang is hardly undiscovered, but it draws far fewer visitors than the better-known trekking regions surrounding Mount Everest and the Annapurnas.
I read that pollution had become an increasing problem in those other areas, forcing authorities to ban nonrecyclable water bottles. We were pleased to find the Langtang trails, as well as the basic accommodations along the way known as teahouses, quite clean. Visitors and residents appear to have benefited from an eco-tourism campaign designed to teach villagers everything from sanitary waste disposal to how to cook an American-style omelet.
Our trek began with an eight-hour drive from Katmandu to Dhunche (pronounced doon-chay), a sleepy town that serves as the trailhead for the region. From there, it was a three-day hike to Langtang Valley. Neither of us had any technical climbing skills and none were needed on the well-traveled main trail. Thanks to our porter, Dep, the hiking was tiring but rarely overwhelming. At first we were grateful for the company of our guide, Changba, too. He handled our negotiations over room and board and identified mountain peaks with great aplomb. When questions turned to flora and fauna, however, we quickly discovered the limits of Changba's knowledge (or perhaps it was his English). As the trip wore on, we vowed next time to keep the porter, but lose the guide.

We spent much of the first few days ascending a steep canyon just below the valley that was thickly forested with bamboo, then crossed a narrow suspension bridge over the powerful Langtang River. The entrance to the valley itself was marked by a fragrant rhododendron grove and framed by immense granite cliffs. The mountains are undoubtedly the main attraction in Langtang, but the Tibetan culture, seemingly untouched by lowland Nepalese influence, almost ended up stealing the show.

We savored our night in the village of Langtang, a medieval congregation of stone buildings covered with plain wood shingles, where the thin air at 11,500 feet mixed pleasingly with the smoke of yak dung fires. As the sun was setting, we looked out of our wooden teahouse and saw a woman herding her sheep home below the snow-covered saber-toothed peak of Langtang II.
The next day, we continued our walk up the valley to Kyangjin, essentially a group of teahouses clustered at the base of several imposing mountains. Kyangjin serves as a staging ground for day trips to nearby peaks and longer mountaineering expeditions. It also has a small Buddhist monastery, or gompa, and a Swiss-owned factory that produces yak cheese.
After hiking back down the valley, we spent three days on a side trip up its southern ridge to the holy lake of Gosainkund, which Hindus believe was created by Shiva, who receives more adoration in Nepal than any other Hindu deity. It is easy to understand the devotion to the volatile god when you are walking next to rivers that continue to carve deep canyons out of mountains rising to the sky. Gosainkund becomes the focus of worship every August when thousands of pilgrims come to the lake to honor Shiva. Our few days in and around Gosainkund provided the best views of our trek. One particularly clear morning we enjoyed a spectacular panorama of what seemed a giant Himalayan rock garden: neighboring mountain ranges dominated the foreground while faraway ridges could just be made out in the distance.
The trek gave us a different perspective on Katmandu. Out in the terraced farms of the Himalayas, the city looked less like an entry point for tourists or the polluted capital of a developing country, and more like the main trading post of a mountainous, rural region. One man we met (who spoke English -- unusual outside of Katmandu) told us that when he was young his father had to hike 21 days to reach Katmandu and trade his goods in its markets. These days, the man hikes eight hours to the nearest road and catches a bus to the capital. We returned to the city refreshed, and I was ready to give it another chance.

I ROSE early our first morning and walked back to Durbar Square just as the sun peeked through the thin clouds over the royal palace. The temperature was a cool 70 degrees, and this time I understood the square's charm. Tourists and automobiles were gone, and the vegetable sellers dominated the space, even using the temples themselves to display produce. Some Nepalis shopped while others made morning offerings to the gods. The portly Hindu elephant-headed god Ganesh, stuffed into a humble one-story pagoda, was getting most of the attention. A line of 40 to 50 Hindus waited to present rice, flowers and incense to the god of auspicious beginnings before heading off to work.
As long as one avoids the polluted main thoroughfares, Katmandu is a great walking town, and I spent my mornings strolling the city's smaller streets. I fell in love with the compact Asan Tole, a central trading junction in the heart of the old city, which boasts many spice and garment sellers as well as a disproportionate number of wandering holy cows.
One block southwest of Asan Tole -- the street, like most in the city, has no name -- is the entrance to Sweta Machhendranath, a well-attended pagoda temple in which both Hindus and Buddhists worship. As it is everywhere in Katmandu, religion is inseparable from daily life, and the solemn statue of Buddha marking the temple's location is trapped between a shoe salesman and a kitchen outfitter. In contrast to the bustling center, I found the city's outskirts sobering. There was no commerce to hide the poverty that continues to plague many Nepalis, despite domestic and international development efforts.
NEPAL is sandwiched, physically and philosophically, between the Hinduism of India and the Buddhism of Tibet. One day we paid homage to both great influences by taking a taxi from Katmandu to Pashupatinath, one of the holiest Hindu sites on the Indian subcontinent, and then walking about a mile and a half to Bodhnath, the spiritual center for Nepal's large Tibetan community.
Pashupatinath is a collection of Hindu temples east of the city center built around the Bagmati River. We could not enter the main temple, which is only open to Hindus, so we climbed the complex's terraces, looking down at the cremation ghats on the river. Rachel photographed the colorfully dressed ascetic worshipers, known as sadhus, who squatted in small stone shrines dotting the hillside.
After an hourlong walk along a dirt road, we arrived at Bodhnath, Nepal's largest Buddhist shrine. We circled the huge white-washed dome, known as a stupa, gazing at long lines of Tibetan prayer flags in various stages of decay. We slipped off our shoes and stepped inside the nearby Sakyapa Gompa, a temple featuring an ornate smiling Buddha and the soft chanting of unseen monks. Rachel, who traveled to Tibet several years ago, felt that Bodhnath offered a far better sense of practicing Buddhism than most of what she had seen in the Chinese-controlled homeland.
It is hard to imagine returning from Bodhnath, the symbol of a lost Tibetan age, to a hotel in Thamel, the most westernized place in the Himalayas. One minute we were surrounded by Tibetan monks and the next by a group of young Israelis. The music of Lauryn Hill and the signs for pizza and Coke did not bother me as much as they would have the first day we arrived in Nepal. Now, they seemed less like intrusions and more like part of the melting pot: desirable products on sale in the vibrant trading post known as Katmandu.
I also found myself comforted by thinking of Shiva, the champion of creation and destruction. Nepal is far from finished, I realized, but only Shiva knows what it will become. Trekking the remote reaches of Nepal Lodging
Mustang Holiday Inn, Thamel, Katmandu; (977-1) 249507 or (977-1) 249041, fax (977-1) 249016. There are countless guest houses in Thamel, but the Mustang offers something only a few can supply: quiet. Tucked away down a sleepy alley off Jyatha Thamel, it has some character and a variety of rooms overlooking a courtyard. There is also a restaurant (closed when we were there, but now open daily). Prices are on the high end for guest houses in town; doubles $20 to $30, at 69 Nepalese rupees to $1.
There are a number of hotels for those wishing more luxurious accommodations.
On our trek to Langtang Valley, we had a private room in every guest house (teahouse), although sometimes we had to settle for two twin beds instead of one queen bed. We supplied the towels, sheets and sleeping bags. Each guest house had a shared toilet and occasionally a rudimentary shower system. For drinking water, we asked our hosts to boil some (which they were always willing to do) and we treated the water with iodine. We paid between $1 to $4 a night. Getting Around
Numerous trekking offices in Katmandu can arrange guides, porters and permits for teahouse or camping trips. (Last summer the government ruled that trekking permits were not necessary for Langtang, Rara, Everest Base Camp and the Annapurnas. There is an entrance fee of about $9.50 for national park areas and for the Annapurna Conservation Area.) We chose to save some money and put together the trek on our own. The Himalayan Rescue Association, (977-1) 262746, fax (977-1) 256956, provides good information about altitude sickness and other health issues, while the Katmandu Environmental Education Project, (977-1) 259567, fax (977-1) 256615, educates travelers about responsible techniques. We met our guide in Durbar Square and negotiated a price: $10 a day for the guide, $7 a day for the porter. Guides and porters are not a necessity for teahouse trips -- many trekkers travel unassisted in the well-marked Langtang region. But they can be quite helpful especially if one encounters bad weather.
To get to Langtang Valley, many trekkers take the local bus from Katmandu to Dhunche, a day trip costing about $2. We heard some horror stories about the bus, so we splurged for a Land Rover. Our guide arranged for the car to drop us off and pick us up at the trailhead. We paid $100 each way.

Ted's Introduction

लाङ्टाङ् पदयात्राका सम्झनाहरु !

2007-12-08T03:55:00.000-08:00

छ महिनापछि फेसबुक डट कममा (अन्य तस्बिरको लागि यहा क्लिक गर्नुस्) आफ्नो लाङ्टाङ् पदयात्राका तस्बिरहरु अपलोड गरिसकेपछि त्यो मिठो यात्राको रोमान्चकतालाई पोख्दै म सँगै त्यो यात्राबाट फर्केका मित्र पारसको प्रतिक्रिया थियो- " नेपालीलाई तिन दिन , खैरेलाई सात दिनको यात्रा हो लाङ्टाङ्। " त्यसो त पोलिससँगको हाम्रो लाङ्टाङ् यात्रामा उसले आफ्नो सात दिनको तयारी छोट्याएर ४ दिनमा झारेको हुनाले पारसको यस्तो बिचार आएको पनि हुनसक्छ ।

आधा बाटो पुगेपछि !

बुद्द, शान्ति र हिमालको काखमा !

बिहान उठने बितिकै हिमाल हेर्न पाईयोस् !

त्यो स्याफ्रुबेसी, हिमाल पुग्नु अघिको गन्तब्य !

दुर्खा खादै ।

2007-11-30T10:03:00.000-08:00

रु २२० प्रति किलोग्राम पर्ने छुर्पी अर्थात दुर्खाको स्वाद थाहा पाउन तपाईले राम्चे, रसुवा वरपर यसो चहार्नुपर्छ । अनि धुवामा सेकाईरहेको नकाटेको छुर्पि देख्दा मुखमा थुक नआउने त कुरै भएन !

सम्झदै लाङ्टाङ् ।

2007-11-24T05:24:00.000-08:00

६ महिना अघि पुगिएको लाङ्टाङ् हिमालको तस्बिर हेर्दै गर्दा मलाई यो तस्बिर एकदम मन पर्यो । आजै पनि स्याफ्रुबेसीमा लाङ्टाङ् र गोसाईकुण्ड घुमेर आउने पर्यटकको घुईचोले होटेल र लज प्याक भएको सुन्दा फेरि लाङ्टाङ् जाने जोश् आउला जस्तो छ ।

पहिरोमा भेटिएका पर्यटक !

2007-11-24T04:51:00.000-08:00

बाटो बिग्रिएको बेला पनि हिडेर रसुवाका हिमाल हेर्न लम्किएका बिदेशी देख्दा मलाई यिनको फोटो खिच्न कता कता मन लाग्यो । दशै अघिको एक दिन मुल्खर्काको पहिरोमा मेसिनले बाटो अन्तिम अन्तिम चरणतिर सम्याइरहेको बेला यि अग्ला बिदेशीको तस्बिर खिच्दै गर्दा यिनले भने -' आर् यु फ्रोम् नेपाली टाइम्स?' । पहिरोको फोटो खिच्दै गरेको देखेर मलाई फोटो पत्रकारको आशँकाले यो प्रश्नको उत्तरमा मैले हास्दै भने-' नो नो ! आई एम् नेपाली टुरिष्ट । '

फोहोर मलाई !

2007-11-24T04:31:00.000-08:00

बाटोमै केरा, सुन्तलाका बोक्रा देखि चाउ-चाउको खोल सबै फाल्ने नेपालीलाई यिनै बिदेशीहरुले उदाहरण दिन्छन कि फोहोर जताततै फाल्नु हुदैन ।त्रिसुली केहि दिन अघि रसुवाबाट फर्केका यि पर्यटकले बाटोमा देखिएको फोहोर फाल्ने बाल्टिन देखेपछि दौडेर उतै पुगे, केराको बोक्रा फाल्न । त्यो सोच हो , स्वच्छ , हराभरा नेपालको । तपाईले पनि केहि सोच्नु भो कि ?

आकास खुलेको दिन !

2007-11-24T04:26:00.000-08:00

रसुवाको सदरमुकाम धुन्चेबाट देखिएको यो लाङ्टाङ् हिमालको सुन्दर द्रिश्यहरु हेर्दै जब काठमाण्डौ पुगियो, साच्चै आकाश सफा नै रहेछ, त्यो कार्तिक ३० गतेको दिन ।

मंसिरमै मोबाईल

2007-11-24T03:55:00.000-08:00

नेपाल टेलिकमले धुन्चेमा नमस्ते मोबाइलको टावरखडा गरेपनि यसको सुरुवात यसै महिनामा अन्य बिधुतीय उपकरण समेत जडान गरि गर्ने बताईएको छ । धुन्चेबाट १० कि मी वरपरको क्षेत्रमा नेटवर्क कभरेज हुनेछ ।मँसिरमा चुनाव नभएपनि रसुवाको सदरमुकाम छेउछाउका जनताले भने मोबाईलको मिस कलको स्वाद थाहा पाउन अब धेरै कुर्नु पर्ने नहोला !

हिउदमा शरदको आगमन

2007-11-14T03:44:00.000-08:00

सुन्दर लाङ्टाङ् हिमाल चुम्ने सपनाको साथमा झन्डै ४००० मीटरको उचाईमा पुगेका शरदले 'हिउभन्दा चिसो ' भन्ने डेनी डेन्जोम्पाको गीतलाई बिर्साउदै ध्यानमग्न मुद्रामा मग्न रहे, ओशो तपोबन सम्झदै हो कि!

ति शरद चिराग नेपाल समाचारपत्र दैनिकको डेस्कका अक्षरसँग खेल्न छोडेर हिउमा लडीबुडी गर्न दशै लगत्तै केन्जिङ् उपत्यका पुगेछन् । यो पर्यटकिय मौसममा आन्तरिक पर्यटक भएर २-४ साथी लिएर २-४ हजार खर्चेर राजधानीबाट १ हप्ताको फुर्सद निकालेर लाङ्टाङ् पदयात्रामा भौतारिनु आफैमा आनन्द हो नै !

के तपाई पनि हातैले हिमाल छुनको लागि अर्को बसन्त रितुको पर्खाईमा त हुनुहुन्न?

शरदको लाङ्टाङ् यात्राका अन्य तस्विरहरुको सँग्रह

रोल्पादेखी रसुवासम्म !

2007-11-13T03:04:00.000-08:00

रसियामा प्राविधिक बिषयमा स्नात्तकोत्तर गरेका एक अग्रजले तिहार अघिको एकदिन रसुवामा पहिलोपटक स्याफ्रुबेसी टेक्नेबित्तिकै भनेका थिए- मलाई रसुवा र रोल्पामा केही समानता लाग्यो । जस्तो पुग्ने बाटोको कठिनाई, त्यहाको डाडाकाडाको स्वरुप र उहाको तुलना थियो वरीपरिका हिमालको छेकाई जुन लिवाङ र स्याफ्रुबेसीसँग मिल्थ्यो ।

बिकास, शिक्षा र स्वास्थ्यले पनि समान भएको मैले कल्पना गरे । म त रोल्पा पुगेको छैन् , तर किन किन अब कुनै मौका मिल्यो भने जाउला रोल्पा- किन भने मलाई गोसाईकुण्ड जस्तै च्छो रोल्पा ताल को समानता अवलोकन गर्ने मन लाग्यो ( दुवै म पुगेको छैन )।अनि गुगलमा खोजियो रोल्पाको तस्बिर ( सँगै रहेका २ तस्बिरहरु) जसले पनि सम्झाईरह्यो कि दुवैको आकास त्यति फराकिलो छैन्, किनभने पहाडहरु त्यहा वरिपरि उभिएका छन् ।

याये खेल्दै ।

2007-11-12T03:19:00.000-08:00

तामाङ भाषामा देउसीलाई याये भन्ने चलन छ र यसमा पनि आफ्नै भाषामा आफ्नै भेषमा देउसी खेलेको देख्दा झन रमाईलो लाग्यो ।

गत्लाङ गाउमा घ्याङ् बनाउनको लागि देउसी खेल्दै हिडने यो टोलीले पक्कै पनि सास्क्रितिक रुपमा हामी एक छौ भन्ने सन्देश दिएको छ।

डाडैमा गाडी पुगेछ ।

2007-11-07T19:30:00.000-08:00

काठमाण्डौबाट लगभग १५० कि मी को दुरीमा रहेको रुङगा डाडाको उचाईबाट लाङ्टाङ् हिमाल हेर्ने सपना अलिकति त पुरा हुन्छ नै, गत्लाङ-सोमदाङ्-गणेश् हिमाल , गोल्झुङ् र चिलिमे जाने यो बाटोमा गुडने गाडीहरुले पक्कै पनि पर्यटक बढाउला नि ।

हिमाल छुने मन ।

2007-11-07T19:18:00.000-08:00

हुनत रसुवाको यो ठाउ रुङगा डाडाको उचाई लगभग २२०० मी जति छ, यसलाई यहाको नगरकोट भने नि हुन्छ । स्याफ्रुबेसीबाट ११ कि मी सोमदाङ सडकमा पर्ने यस ठाउलाई हालका एक मन्त्रीले स्वर्गको अनुभुति भएको प्रतिक्रिया यहा पुग्दा एक दसक अघि दिएका थिए ।केही समय अघि रसुवामा भएको माउण्टेन बाईक प्रतियोगितामा यो बाटो हुदै सहभागीहरु सफलताको शिखर चुम्ने कोशिस् गरेका थिए ।

घुम्दै फिर्दै स्याफ्रु !!

2007-11-05T00:23:00.000-08:00

यो बाटो त्यो बाटो दोबाटो भनेझै नेपालको सुदुर उत्तरको यो मनोरम गाउ स्याफ्रुबेसी देख्दा कल्पनाको सुन्दर मोडहरुलाई तर्काउदै सुन्दर हिमालको खोजीमा लम्केझै महसुस हुन्छ ।आफु हराए पनि बाटो नहराउने यो बस्तीमा पुग्दा तपाई फेरि आउने बाचा पक्कै गर्नुहुनेछ ।

खुल्यो बाटो रसुवाको !

2007-11-02T03:21:00.000-07:00

हिमाल चढने सुन्दर सपना बोक्नेहरुको लागि रसुवाको चर्चित् पहिरो मुलखर्कको रुट खुलेको छ , जसबाट पर्यटकहरुको लागि हिमालको हिउले अब स्वागत् गर्न थालिसक्यो ।

मनको आकास खोल्दै

2007-10-09T11:43:00.000-07:00

काठमाण्डौमा हिउ पर्दा त्यसको असर यो स्याफ्रुमा परेको यो एकबर्ष अगाडिको द्रिष्यले यहाको मौसम पनि राजधानी जस्तै देखाउछ । तर यहाको आकाश भने अलि सानो छ किनभने यो बेसीमा उभिएर तपाईले ठुला ठुला हिमाल चढने सपना देख्न पाउनुहुन्छ। लाङ्टाङ्, गोसाईकुण्ड र गणेश हिमाल पुगेर फर्किदा तपाईले आराम गर्ने यो ठाउ पुगेपछि तपाइले वास्तविक नेपाल तस्बिरमा होइन, मनमा लुकाएर ल्याउनुहुन्छ ।

खुल्दैछ पहिरो !

2007-10-09T09:41:00.000-07:00

मुलखर्कको हिडन पनि गारो रसुवा, सदरमुकाम पुग्ने बाटो, यो हप्ता खुल्ने सँभावना रहेको बताईएको छ । बिषेशगरि दशै अघि नै बाटो खुल्ने सम्भावना छ । राम्चेको पहिरो अब नरहेपनि मुलखर्कको पुरै बगाएको बाटो अब कता लगेको छ त्यो हेर्न भने तेतै पुग्नुपर्ला जस्तो छ ।

यो देखिएको बाटोमा अब गाडी हिडने छ र तपाई काठमाण्डौबाट रु १७० मा सोझै यसलाई छलेर धुन्चे हुदै स्याफ्रु बसमा एकै दिनमा पुग्नु हुनेछ । त्यहाबाट पदयात्रामा एक दिनमै नगरकोटबाट देखिने लाङ्टाङ् हिमाल छुन पाइने छ ।

अनि अब लाङ्टाङ् घुम्न आउने स्वदेशी बिदेशी पर्यटकहरुको स्वागतमा उभिएको छ , रसुवा ! राजधानीबाट बाटो नबिराई २ दिनमा पुग्ने लाङ्टाङ् हिमाल् घुम्न कति पैसा लाग्छ भनि एक् मित्रको इमेल जवाफमा मैले लेखेको थिए- सुद्द शाकाहारी र नमातिने हो भने २ वटा हात्ती चढेर पुगिन्छ । तर त्यो भने तपाई आफैले चढनुपर्ने छ ।

आफ्नै टोपी, आफ्नै भेष !

2007-10-07T12:09:00.000-07:00

दुर्गम ठाउको चलन, परम्परा किन बचेको हुन्छ भने देखि यसलाई जोगाएक हुन्छन् केटाकेटीहरुले । उनीहरुको शिर देखी पाईतालासम्म आफ्नै मौलिकपनको भाषा छ । तर यसलाई जोगाउन सरकारले चाहि के गरेको छ नि ? दौरा सुरुवाल र नेपाली टोपीको राग अलापेर मात्र क्षेत्रिय समस्या समाधान होला त ?
अनि यि नानी देखिन्नन् त ! घले राजकुमारी जस्ती ।

आहा !! पाहाको मासु खाने?

2007-10-07T11:48:00.000-07:00

हेर्दा भ्यागुतोको रुपसँग मिल्ने यो पाहा अलि लामो हुन्छ भ्यागुतो भन्दा । यसको छाला झिकेर खान्छन् अनि कुनै कुनै पाहा त आधा किलोको सम्म हुन्छ । पत्याउनुहुन्छ, यसको एउटाको रु १०० सम्म पर्छ , यदि यसलाई केरुङ ,चिनतर्फ निकास गरियो भने देखि ! यसलाई सजिलै मानिसहरुले खाई दिन्छन् र यसले औषधिको रुपमा पनि काम गर्छ रे ! अनि मलाई भने, भ्यागुतोको झझल्कोले रिङग्टा चल्छ । कहा खाने आट आउनु?

स्याफ्रुको सेल्टर !

2007-10-07T11:23:00.000-07:00

यो याममा लाङ्टाङ् घुम्न आउने पर्यटकहरु आफ्नो बन्दोबस्त आफै गर्छन्, आफ्नो क्याम्प आफै खडा गर्छन् । यो तस्बिरमा देखिए जस्तै स्याफ्रुको होटेल र लजको मात्र होइन, यो चौरको पनि भाडा लाग्छ ! एक चोटी हेलिकोप्टर बिसाएको रु १,००० मात्र । तर बजारमा बस्न राम्रो ब्यबस्था छ , कहिलेकाही भने आउने सयौ पर्यटकहरुको लामले होटेललाई पनि पछि पारीदिन्छ, अनि सुरु हुन्छ, टेन्टमय चिसो रात, खोलाको किनारमा!!! तर नआतिनुस् यो तस्बिर भने चैत बैशाखको हो ।

भन्सारलाई ६५ लाख !

2007-10-07T09:14:00.000-07:00

रसुवागढी भन्सार कार्यालयलाई जग्गा खरिद् एवम् भवन निर्माण गर्न सरकारले ६५ लाख बिनियोजन गरेको जानकारी प्राप्त भएको छ ।स्याफ्रुबेसी-रसुवागढी १६ कि मी सडक अब तत्काल सुरु गर्न चिनले तत्काल पहल गर्ने सँकेतको रुपमा यसलाई हेरिएको छ । नेपालको भन्सार स्याफ्रुबेसीमा राखिएकोमा अब नया र आकर्षक भन्सार रसुवागढीमा बन्ने खबर उत्साहजनक छ , तर यसमा ढिलाई हुन नदिनू जरुरी छ । ( तस्बिरमा हालको कर्मचारी बिहीन जिर्ण भन्सार )

लामो छैन लाङ्टाङ् रुट !

2007-09-30T06:51:00.000-07:00

यो हिउदको बेलाको पुरानो तस्बिरमा देखिएको लाङ्टाङ्को भ्यु हेर्न जोडी बाधेर जान कसलाई मन नलाग्ला त ! नेपालको सवभन्दा सस्तो र छोटो पर्यटकीय रुट , बिदेशीको लागि रु १,००० मात्र, नेपालीको लागि निशुल्क ।
काठमाण्डुबाट २ दिनमा पुग्ने मनोरम यात्रा जसमा एकदिन बसमा आएर स्याफ्रुबेसीको बसाई अनि अर्को दिनको पदयात्रामा त्यो हिमालको काखमै पुगिने नि ! अब सुरु भएको पर्यटक यामको लागि बिदेशीहरु आउने क्रम जारी छ, सुन्दर र मनमोहक हिउ हेर्न र खेल्न ।

तामाङलाई ताज !!!

2007-09-26T10:16:00.000-07:00

हुनत अरुले किन प्रशान्तको माया गरे तर मैले भने यो घना तामाङ गाउको सोझो 'आले' अर्थात दाजुभाई सम्झेर पनि उसको पक्षमा उभिए । केहि तामाङ साथीहरुले जितेपछि मिठाई खुवाए, यस्तो लाग्यो कि आफै एक आईडल भएजस्तो।

अनि उसले लाएको नेपाली टोपी र यो रसुवाको तामाङ आलेले लाएको उनिको टोपी मलाई उस्तै उस्तै लाग्न थाल्यो । दुवैमा निश्चल हासो, नेपालीमन र उही वीर गोर्खालीपनको सादगी ।

सम्झनाको सदरमुकाम : स्याफ्रुबेसी !!

2007-09-26T08:47:00.000-07:00

सुनेको मात्र हो, रसुवाको पुरानो सदरमुकाम हो स्याफ्रु । तर पछि काठमाण्डौसँगको दुरी बढी भएकोले यसलाई धुन्चे सारियो रे । दुई ठुला खोलाको सँगमस्थल स्याफ्रु अब आफैमा चौडाहुने तर्खरमा छ । चीन पुग्न १६ कि मी को बाटो यहाबाट खुल्ने तयारी छदैछ भने लाङ्टाङ् हिमाल, गणेश हिमाल र गोसाईकुण्ड जाने यो त्रिकोणमा उभिएर तपाई यसलाई काठमाण्डौको तिनकुनेसँग दाज्दा फरक त महशुस गर्नु हुने नै छ ।

अर्को कुरा लाङ्टाङ् खोला र भोटेकोशीको यो दोभानमा उभिएर जलश्रोतको अपार सम्भावनाको चर्चा गर्न मात्र नभई ७,२४५ मी अग्लो लाङ्टाङ् लिरुङ हिमालको पनि उचाई नाप्न सकिन्छ ।

८३ प्रतिशत तामाङ बस्तीको यो जिल्लामा भर्खरै इन्डिएन आईडल बनेका प्रशान्त तामाङको चर्चा नहुने त कुरै छैन, बरु उनको पुर्खाको पनि सोधखोज हुनसक्छ ।

"तत्काल अब मोबाईलबाट एस् एम् एस् भोटिङ लाईन बन्द गरिएको छ ।" यो सुचना सोनी टिभीको भने होइन । टेलिकमका टाउका सुगतरत्न कँसाकारले केही समय अघि भने झै नेपालबाट प्रशान्तलाई एस् एम् एस् गर्न सकिदैन भनेर पनि होइन कि !नेपाल टेलिकमको मोबाईल सेवा नै यहा नभएर मात्र सधैको लागि एस् एम् एस् बन्द गरिएको पो रहेछ !!

शान्तिको आशामा : एक जोर आखा ।

2007-09-18T11:35:00.000-07:00

१७१ दिन सरकारमा बसेको अनुभवपछि माओबादी पुन्: बाहिरीएर आन्दोलनको मुढमा गएका छन । झण्डै १४ हजार मान्छेको बलिदानपछि आएको शान्तिको यो झिनो आशामा जाडो सुरु नहुदै तुसारापात लाग्न सुरु भएको महसुश भएको छ । चुनाव पछि शान्तिको रट लाउनु पर्ने बेला अब हामी कता भासिने हौ त ! माओबादीले सँबिधानसभाको चुनावमा भाग लिएर शान्तिको आशा जगाईदिए भने , त्यो भन्दा दर्हो प्रतिपक्ष अरु हुन सक्दैन , राष्ट्रिय सुरक्षाको खातिर पनि।
अनि यि एक जोर आखाको भाखालाई बुझ्ने कसले त?

पुगियो पार्वतिकुण्ड !!

2007-09-18T10:31:00.000-07:00

खोकीको औषधि बोझोको लटरम्म झाङ् रहेको यो कुण्ड वरिपरि पुग्न गणेश हिमाल जाने त्रिसुलिबाट सोमदाङ् कच्चि सडकको ७४ कि मी अघिको गत्लाङ् गा बि स छेउ पुग्नु पर्छ ।

स्याउको बारी छेउमै रहेकोले पनि काठमाण्डौसँगको यसको सोझो सम्पर्क लगभग १५० कि मी भन्दा कम छ । सस्तो, मिठो स्याउचाहि रुखै चढेर खान पाइयो भने तपाईलाई के को चिन्ता नि ?!!

चिजको चिन्तन एकैछिन् ।

2007-09-12T12:02:00.000-07:00

चिज कारखानामा होइन् कि बाटोमा लडाएर राखिएको यो चिजको नाम नै चिज हो। दैनिक २०० के जी उत्पादन गर्ने चन्दनबारीको झन्डै ३० बर्ष पुरानो चिज कारखाना हुदै धुन्चेबाट राजधानी पुग्ने ११३ कि मी को सडक खण्डको मुलखर्कमा पहिरो गएकोले भने चिजले पनि भरियाको भारी बन्नुपर्यो । सदरमुकामको बाटो बन्द हुदा पनि सुतिरहेको देशलाई यो चिजले के जगाउन सक्ला त ?

गरिबीको रेखामुनि ।

2007-09-12T11:37:00.000-07:00

यो तस्बिर मैले कुनै बाध्यताले खिचेको होइन, र कुनै मौका पर्खेर पनि होइन । तर मान्छेको जिवनमा यस्ता क्षणहरु पनि आउने रहेछन कि समयको एक पल वा मुडमा क्यामराको लेन्स आफै खुल्दो रहेछ ।

रसुवा जिल्लाको एक गाउमा खिचिएको यो तस्बिरले मलाई नेपालको गरिबीको रेखामुनी यति प्रतिशत वा उति प्रतिशत भनेर गरिने हिसाबले रिङ्गाए जस्तो लाग्छ अहिले।

यी बालबच्चाहरुलाई लगाउने एकसरो लुगा नभएको अवस्थामा हामी जतिसुकै ठुलो कुरो गरेपनि वास्तबिक नेपाल फरक रहेछ भन्ने महशुस हुदैछ, जबसम्म उनीहरुको शरिरका रेखाहरु ढाक्न प्रयासै हुदैन भने ।

केरुगं तथा स्वाप्रुवेशी मार्गको योजना तयार

2007-09-12T09:44:00.000-07:00

काठमाण्ड़ौं, भदौ २५ - उद्योग, वाणिज्य तथा आपूर्तिमन्त्री राजेन्द्र महतोले चीनसँगको व्यापारलाई सहज बनाउन सीमा पूर्वाधार निर्माणमा सहयोग गर्न आग्रह गरेका छन् ।

नेपाल भ्रमणमा आएका चीनको तिब्बत सरकारका उपाध्यक्ष देङ्ग साओगांगको प्रतिनिधिमण्डलसँग महतोले यो आग्रह गरेका हुन् ।
सीमा क्षेत्रमा पूर्वाधार विकास, विशेष आर्थिक क्षैत्र र सुख्खा बन्दरगाह निर्माणका लागि उद्योग मन्त्रीले आग्रह गरे । चिनियाँ पक्षले यो अनुरोधलाई सकारात्मक रुपमा लिएको उद्योग वाणिज्य तथा आपूर्ति मन्त्रालयले जनाएको छ ।

सीमाक्षेत्र केरुगं तथा स्वाप्रुवेशी मार्ग र तिब्बती क्षेत्रतर्फ पूर्वाधार विकासका लागि एक योजना तयार भइसकेको साओगांगले जानकारी दिएका थिए ।

सीमा जोडिएको भए पनि चीन र नेपालबीचको व्यापार पाँच प्रतिशतभन्दा न्यून छ ।
चिनियाँ व्यापार प्रदर्शनीलगायत विविध कार्यक्रममा भाग लिने क्रममा चिनियाँ प्रतिनिधिमण्डल नेपाल भ्रमणमा छ । यही क्रममा मन्त्री महतो र चिनियाँ पक्षबीच व्यापार विस्तारबारे मन्त्रालयमा छलफल भएको थियो । सन् १९८१ मा चीनसँग भएको वाणिज्य सन्धिको आधारमा व्यापार सञ्चालन भइरहेको छ ।

श्रोत: कान्तिपुर दैनिक, भदौ २६

तस्बिर : रसुवागढी नाकाबाट केरुंग जाने बाटो

दुर्लभ यात्रा महँगो पर्यटन

2007-09-08T20:26:00.001-07:00

नेपाल आउन खोज्नेहरूको चासो दिनहुँ बढ्दो छ । यहाँका अधिकांश होटलको ब्लक बुकिङ उच्च छ भने अधिकांश विमान कम्पनीले आउँदो केही महिनाका लागि टिकट बिक्री गरिसकेका छन् । पर्यटकीय याम नजिकिए पनि व्यवसायी भने खुसी छैनन् । किनभने नेपाल आउनेले सिटै पाउँदैन । पाइए पनि विदेशका उत्तिकै दूरीभन्दा उच्च भाडा तिर्नुपर्ने बाध्यता छ ।
अन्य मुलुकबाट नयाँ विमान कम्पनीले उडान गरे पनि युरोपबाट सीधा सम्पर्क स्थापिन हुनसकेको छैन । शान्ति स्थापनापछिको उत्साहपूर्ण वातावरणमा यो वर्ष उच्चदरले पर्यटक बढ्ने आशा गरिएकोमा टिकट अभाव र चर्को मूल्य प्रमुख समस्या देखिएको छ । काठमाडौंबाट सवा घन्टा उडान दूरीका भारतमा संसारभरका विमान कम्पनी आइरहेका छन् भने भारतकै विमान कम्पनीले पनि बाँकी विश्वमा उपस्थिति जनाइरहेका छन् । त्यसले भारत र बाँकी विश्वबीचको हवाईयात्रा सहज र सस्तो बनाएको छ । विमान कम्पनीहरूबीचको प्रतिस्पर्धाले भाडा निकै कम छ । पर्यटकीय प्याकेज पनि सस्तो बन्दै गएको छ ।
पर्यटकलाई कुनै गन्तव्य मन पर्‍यो भने उसका लागि पहुँच र हवाई मूल्य पहिलो निणर्ायक तत्त्व बन्ने गर्छ । किनभने यात्राको सबैभन्दा महँगो पक्ष यही हो । हवाई भाडा सस्तो भएका गन्तव्यले बढी पर्यटक आकषिर्त गरिरहेका छन् । नेपालमा भने राष्ट्रिय ध्वजावाहक नेपाल वायु सेवा निगम झन कमजोर भएको र निजी क्षेत्र आउन नसकेकाले यसको उल्टो स्थिति देखिएको छ ।
भारतबाट ३ देखि ४ घन्टाको उडान दूरीमा रहेका थाइल्यान्ड र मलेसिया घुमेर आउन पुग्ने रकम सवा घन्टाको दूरीमा रहेको नेपाल आउन र जानमात्र तिनुपर्छ । युरोप र अमेरिकाबाट नेपाल आउँदा भारत पुग्नभन्दा झन्डै दोब्बर मूल्य तिर्नुपर्ने अवस्था छ । केही सीमित विमान कम्पनीले नेपालमा एकाधिकार जमाएका छन् जसले गर्दा भाडा बढी छ । हवाई भाडा कम भएपछि पर्यटकीय प्याकेज सस्तो हुन्छ । मलेसियाले २४ हजार रुपैयाँमा भारतीयहरूका लागि २ रात ३ दिनको प्याकेज उपलब्ध गराएको छ । बि्रटिस एयरवेज, जेटलगायतबाट युरोप जाने यस्तो प्याकेज ३५ हजार रुपैयाँसम्ममा पाइन्छ ।
धेरै विमान कम्पनीको आवागमनले भारत र बाँकी विश्वबीच सेवा बढेको मात्र होइन हवाई भाडा पनि उल्लेख्यरूपमा घट्दै गएको छ । प्याकेज बनाउन निणर्ायक भूमिका विमान कम्पनीको हुन्छ । भारतीय र भारत आएका पर्यटक चाहेर पनि नेपाल आउन सक्ने अवस्था छैन । त्यति रकम तिर्छुभन्दा पनि टिकट पाउन मुस्किल छ । यससँगै नेपाल महँगो गन्तव्यमा परिणत हुँदै गएको छ । अन्तर्राष्ट्रिय उडानको अनुमति पाएका नेकोन एयर, एयर नेपाल इन्टरनेसनल, कस्मिक एयरलगायत असफल भए भने केहीले उडानै नगरी लाइसेन्स ओगटेर बसेका छन् । यस्तो अवस्थामा सरकारले निगम सुधार र निजी क्षेत्रलाई एकसाथ अघि बढाउनु पर्छ । त्यसबाहेक विदेशी विमान कम्पनीलाई पनि लागत घटाउन सघाउनु पर्छ ।
नेपालमा हवाई इन्धनको मूल्य छिमेकी सबै मुलुकभन्दा बढी छ । यस्तो अवस्थामा नयाँ विदेशी कम्पनीहरूलाई ल्यान्डिङ पार्किङ र ग्राउन्ड ह्यान्डलिङमा २५ प्रतिशत छुट दिने पर्यटन मन्त्रालयको निर्णय स्वागतयोग्य छ । त्यसैले हवाई पहुँच दुर्लभ र महँगो बन्दै गएको नेपाललाई बाहिरी विश्वसँग जोड्न अबेर गर्नु हुँदैन । जसले बनाउने हो पर्यटकीय प्याकेज सस्तो बनाओस् । नत्र शान्ति स्थापना भए पनि पर्यटनबाट लाभ लिने चाहना सपनाभन्दा माथि आउन सक्ने छैन ।
श्रोत : सम्पादकिय , कान्तिपुर दैनिक, २३ भाद्र

स्याफ्रुमाण्डौ ।

2007-09-08T06:16:00.000-07:00

देशले काचुली फेर्न आटेको बेला अब दुर्गम ठाउहरु पनि सुगम हुने दौडाहामा जाने बेला भएको छ । सँघियताको नाराले राजधानीको अधिकार यस्तै खोला नालाको छेउतिर बाडदा बागमतिलाई त्यति धेरै बोझ पर्ने थिएन् कि ?