एन्टेना फाउन्डेसन नेपालको पहलमा नयाँ बर्ष सँगै
तीन दिने डोको रेडियो कार्यक्रम सहित स्याफ्रुबेसीमा
आउने टोली सँग अचानक टेलिफोनमा रेडियो
कार्यक्रमकै स्क्रिप्ट राइटर सँग
मेरो कुराकानी भयो , प्रश्न थियो
- 'कस्तो छ रसुवा, ब्लगमा त खुब लेख्नु हुन्छ ? '
अब स्याफ्रुमा त मैले रेडियो सुनेको छैन ! वा त्यो मेरो रेडियो सुन्ने लत सम्झाई दिएकोमा पनि कस्तो नरमाइलो लाग्यो भने ! अब दोश्रो पोखरा भनु भने बढी होला किन भने न त पुग्न पिच बाटो छ , न एयरपोर्ट नै । पहिरो हुँदै बसको हुट्मा आउने पर्यटकले धान्ने यो लाङ्टाङ रुटको अर्थतन्त्रले देशको अवस्था दर्शाइरहेको छ , हामी कहाँ छौ भनेर?
राजाधानीका दर्जनौ एफ एम को लस्करबाट सय किलोमिटर टाढा पुग्दा यस्तो लाग्छ कि एउटा मात्र सामुदायिक रेडियोले रसुवाको रुप फेर्न प्रयत्न गर्न सक्छ । त्यसको पहलको चटारो यो चुनाव पछीको नयाँ बर्षमा हुन सके कती जाती हुन्थ्यो होला ?
धेरै पछी लेख्न बस्दा बिषयको अभाव जस्तो लागिरहेछ । अनी बिषय छ तस्बिर छैन । तस्बिर छ बिषय छैन । मलाई भने बिना तस्बिर लेख्नै मन लाग्दैन अनी फेरी आफ्नो क्यामरा पनि हराएको मौसममा परियो । तर यसबिचमा कती ठुलो परिवर्तन भाईसकेको छ भने देशले संबिधान सभाको चुनाव मार्फत काचुली फेर्न प्रयास गर्दैछ । नयाँ नेपाल अब सपनामा मात्र होइन मान्छेहरुले बिपनामा पनि देख्ने बेला आयो । अनी , राजाको बारेमा मान्छेले अब के होला भन्न पनि छोडिसके । तर पनि अझै बिकट ठाउहरुले भने नेपालको अनुभुती गर्न सकेका छैनन ।
४०३ जना मतदाता भएको यो गाउ घुम्ने रहर चुनाव अघी एक अनमिनका महिला पर्यबेक्षकले गर्दा "पछी-पछी-ब्यस्त-ब्यस्त छु अहिले" भन्दै महिला निर्वाचन अधिक्रितले उनलाई सम्झाएकी थिईन । चुनाब अघी झन्डै १० घण्टा पैदल हिंडेर स्यफ्रुबेसीबाट पुगिने ३५०० मीटर उचाइको त्यो मनोरम लाङ्टाङ गाउ दोश्रो पटक पुग्दा मैले थाहा पाएको थिए- यहाँको अभाव भनेको बिकासका पुर्वाधारको कमी हो नै । मान्छेको हातमा त मोबाइल छ, अनी दैनिक चार्ज पनि हुन्छ , तर टावर छैन । यसो त पर्यटकको मौसममा यहाँका मान्छेलाई बोल्ने फुर्सदै हुँदैन पनि । मेरो मोबाइलको टावर राख्ने खबरले उत्साही होटेल ब्यबसायी काले कान्छा भन्दै थिए -" त्यो भो भने सोझै खैरे सँग कुरा हुन्छ ।"मैले सोचे बीस लाख पर्यटक नेपाल ल्याउने महत्वाकान्क्षी योजनाको आधारहरु यस्तै त होलान नि ! 
